Τα ανείπωτα σε φυλακίζουν αλλά και σε κάνουν ταυτόχρονα να ελπίζεις

Την ώρα που η πόλη ξυπνάει το τρένο ξεκινάει την βόρεια διαδρομή του.

Στο πρώτο βαγόνι κόσμος πηγαινοέρχεται συνεχώς. Μα είναι δυο ζευγάρια μάτια που κάθονται αντικριστά κάθε μέρα.

Δε μιλούσε ποτέ ο ένας στον άλλο μα πρόσεχε ο ένας την κάθε κίνηση του άλλου.

Έφθαναν στις 7 κάθε πρωί πιάνοντας πάντα τη θέση δίπλα από το παράθυρο

Έτσι όπως εναλλάσσονταν τα τοπία

Έτσι εναλλάσσονταν και οι σκέψεις τους.

Και με ακόμα πιο γρήγορο ρυθμό.

Το μυαλό προσγειωνόταν στο τώρα κοιτώντας μόνο ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου.

Έβλεπαν όσα στερήθηκαν και υπήρχαν μέσα τους προσδοκίες.

Κάθε πρωί κοιταζόντουσαν στον καθρέφτη και έδιναν την ίδια υπόσχεση

Σήμερα θα πω έστω μια καλημέρα.

Ένας κόμπος στο λαιμό και  το πρώτο σύμφωνο δεν αρθρώθηκε ούτε και σήμερα.

Τα βράδια πριν πέσουν για ύπνο έφερνε ο ένας τη μορφή του άλλου στο μυαλό του για να γαληνέψουν και να ονειρευτούν γλυκά.

Τα βαρετά απογεύματα στη δουλειά φτιάχνανε σενάρια για τις συζητήσεις που θα σκαράνωνανε.

Η ζωή κυλούσε, οι μέρες και οι βδομάδες περνούσανε.

Και ο ένας περίμενε από τον άλλο.

Μέχρι που ήρθε η μέρα που στο βαγόνι πια έμεινε μόνο ένας απ’ τους δυο.

Ο άλλος πια επιβιβάστηκε στο επόμενο, ή άλλαξε διαδρομή, ή άλλαξε συνήθειες.

Δε ξανάρθε πια ποτέ.

Ποτέ ξανά δεν συναντήθηκαν.

Εκείνος που έφυγε, δεν γνωρίζουμε πως πορεύτηκε.

Εκείνος που έμεινε όμως ακόμα ελπίζει.

Ελπίζει πως θα καθίσει  απέναντι του και  θα πει όσα δεν τόλμησε ποτέ να πει.

Αυτός ο κόσμος μόνο από την αγάπη θα σωθεί

Κάπου έξω από τον κόσμο που βλέπουμε υπάρχει ένας πλανήτης γεμάτος με γράμματα

Εκεί καταφθάνουν οι ευχές των ερωτευμένων κάθε που ο ήλιος βουτάει στη θάλασσα για να βρει τα όνειρα της..που τα θάβει εκεί γιατί δεν αντέχουν στις αχτίδες του.

Δεν αντέχει να τα βλέπει γιατί είναι ακόμα απραγματοποίητα υπάρχουν μόνο στο μυαλό της και πουθενά αλλού.

Οι ελπίδες με τα κομμάτια που κάποτε είδαν το φως του ήλιου ενώνονται και φτιάχνουν νέα υλικά.

Την βασανίζουν για αυτό και αυτή τα κρύβει στο βυθό της να μη τα βλέπει κανείς ούτε εκείνη.

Όταν η πανσέληνος όμως ξεπροβάλει αρχοντικά στο φόντο του ουρανού.

Παύει να κρύβεται από τους άλλους και τον εαυτό τους.

Οι ευχές ξεφαντώνουν και γίνονται πυροτεχνήματα.

Μια γιορτή στήνεται εκεί στα απόκοσμα.

Ένα πανηγύρι που τους χωράει όλους.

Ζωντανούς και νεκρούς.

Νεκρούς έρωτες.

Και αυτούς τους αγέννητους τους πιο πληγωμένους.

Τα μωρά που ήρθαν στη ζωή μα πέθαναν στην κοιλιά της μάνας τους

Και η μάνα ποτέ δε ξεχνά όσα χρόνια και αν περάσουν, εκείνο το παιδί που τις νύχτες κρατούσε στα όνειρα της.

Tου χάιδευε τα μαλλάκια για να κοιμηθεί, γαλήνευε και μόνο στην όψη του.

Πώς να ξεχάσει;

Όχι, δεν ξεχνά.

Έστω και αν το θέλει κάπου μέσα της υπάρχει αυτός ο σπόρος, ο αγέννητος, συνεχίζει να ζει μα ένα κομμάτι μέσα της θα είναι για πάντα νεκρό.

Μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα.

Η μέρα της συνάντησης που τόσα βράδια ονειρεύεται και μάταια περιμένει, γιατί μόνο από θαύμα θα γυρνούσε πίσω.

Αυτά σκέφτεται η θάλασσα όταν φουρτουνιάζει, ρίχνει τα κύματα στα βράχια θέλει να τα σκίσει να τα σπάσει σε χίλια κομμάτια.

Μα όχι στέκουν εκεί και απλά με τα χρόνια αλλάζουν σχήματα.

Και από εκεί κάτω θωρεί τα γράμματα των ερωτευμένων..

Πόσο τρελοί είναι αυτοί οι ερωτευμένοι.
Ελπίζουν ακόμα και αν έχει πεθάνει και η τελευταία ελπίδα.
Αυτοί συνεχίζουν και ελπίζουν και γράφουν γράμματα, τα περισσότερα βρεγμένα από τα δάκρυα τους.

Αυτά τα γράμματα είναι τα αστέρια που στολίζουν τον ουρανό κάθε βράδυ..

Αυτός φωτίζει τα σκοτάδια μας..ο έρωτας.

Κάθε βράδυ εκατομμύρια αστέρια ανά τον κόσμο φωτίζουν την πλάση.

Άραγε πόσοι ανατέλλουν και πόσοι δύουν κάθε βράδυ.

Πόσοι μας πάνε μπροστά και πόσοι μας κρατούν δέσμιους…

Όπως και να έχει χαλάλι του..

Αυτός ο κόσμος μόνο απ’ την αγάπη θα σωθεί.

http://wp.loveletters.gr/9082-2/

Όσο μάχεσαι μόνο κερδισμένος μπορείς να είσαι

Αυτά τα πιο βαθιά τα πιο καλά κρυμμένα τα έχεις φυλαγμένα τόσο καλά.

Δεν τ’ αφήνεις μήτε στο χαρτί να δραπετεύσουν.

Μήτε να γίνουν νότες στην κιθάρα σου.

Είναι αυτά που ούτε στον εαυτό σου δε μαρτυράς.

Αυτά που φοβάσαι.

Όχι, δεν θες να φοβάσαι.

Είσαι αγρίμι πια.

Μα και τα αγρίμια έχουν δικαίωμα στο φόβο.

Και τι τα κάνει αγρίμια ξέρεις;

Το ότι κατευθύνονται προς τα εκεί που φοβούνται.

Αυτό τους ελευθερώνει

Αυτό τους δίνει αυτή τη δύναμη που βλέπεις στα μάτια τους.

Αυτή είναι η φλόγα που σιγοκαίει.

Να ζήσουν κάθε φόβο τους .

Και να γίνουν πιο ισχυροί από αυτόν.

Δεν κλείνουν τα μάτια.

Δεν το παίζουν άτρωτοι.

Μα αυτή είναι η γλύκα τους.

Το ποσό τρωτοί είναι τελικά.

Μήπως οι πολεμιστές που ρίχνονται στη μάχη δε φοβούνται;

Ναι, και εκείνοι κρύβουν ένα σπουργίτι μέσα τους που λιγοψυχάει.

Το κρατάει όμως αγκαλιά ένα  λιοντάρι

Αυτό που θρέφτηκε απ’ τα τόσα σπουργίτια που γεννιούνται μέσα τους κάθε μέρα.

Η ελευθερία ρίχνει αυτά τα αγρίμια στη μάχη.

Γιατί ζώντας με το φόβο είσαι φυλακισμένος.

Είναι η πιο ύπουλη φυλακή.

Είναι φορές που είτε εσύ ο ίδιος δεν τον αναγνωρίζεις.

Φωλιάζει μέσα σου.

Και σε τρώει σιγά-σιγά.

Τόσο σιγά-σιγά που δεν αναγνωρίζεις διαφορά.

Μα το κενό μεγαλώνει.

Και άμα το δεις θα θες να το βάλεις στα πόδια.

Το βάζεις στα πόδια και τρέχεις.

 Φεύγεις μα όσο του γυρνάς την πλάτη αυτό συνεχίζει και μεγαλώνει.

Κοίταξε το

κατάματα λοιπόν.

Τρέχα και πολέμα.

Όπως κάθε πόλεμος έτσι κι αυτός έχει τις απώλειες του.

Μα καλύτερα παράπλευρες απώλειες.

Καλύτερα καμένα τοπία και θύματα.

Παρά μια ζωή χαμένη

Ο φόβος σου δείχνει το δρόμο.

Μια ευκαιρία για καινούργια σιρίτια λοιπόν.

Μια ακόμα ευκαιρία για μια μάχη κερδισμένη.

Γιατί όσο μάχεσαι μόνο κερδισμένος μπορείς να είσαι.

Και με το κεφάλι ψηλά

Ό,τι και αν χάσεις.

Όσα και αν χάσεις.

Όσο μάχεσαι ζεις και  προχωράς.

Έναν άνθρωπο να αντέχει την αλήθεια μας ζητάμε όλοι

Και τι ζητάμε τελικά..κάποιον να αντέχει την αλήθεια μας και να ξεγυμνώνει μπροστά στα μάτια μας τη δική  του.
Δίχως δισταγμούς, δίχως εγωισμούς, δίχως υπεροψία.
Δίχως δεύτερες σκέψεις, υπεκφυγές και παιχνίδια.

Έναν άνθρωπο που να τσαλακώνεται και να δέχεται τις αδυναμίες του.
Κάποιον που να μη φωλιάζει η αρνητικότητα μέσα του.
Αυτόν που θα βρίσκει το φως μέσα στην καταιγίδα και θα σε κάνει και εσένα να ελπίζεις όταν όλα μαυρίζουν.

Ακόμα και αν ξέρεις πως θα αργήσει να περάσει η μπόρα.
Οι δυο σας κάτω από μια φούξια ομπρέλα μέσα στην μαυρίλα.
Μαζί ένα σώμα και μια ψυχή.
Να κάνετε τα δύσκολα παιχνιδάκι γιατί έχει ο ένας να κρατάει το χέρι του άλλου
Γιατί ξέρεις  πως έχεις έναν ώμο να ακουμπήσεις.

Όχι να στηριχτείς..
Όχι να στηριχτείς  μα να ακουμπήσεις και να ξεκουραστείς από τα ξένα.
Να βρίσκεις τη δύναμη να γελάς.
Και λέω για εκείνα τα γέλια που βγαίνουν απ την ψυχή σου και κάνουν την ύπαρξη σου να αστράφτει..

Να είσαι ευτυχισμένος γιατί υπάρχει και μόνο  αυτός ο άνθρωπος.
Μόνο για αυτό .
Γιατί αναπνέει στο πλευρό σου!
Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο όταν είσαι ερωτευμένος.
Οι εξηγήσεις και τα λόγια περισσεύουν.

Δυο ερωτευμένα μάτια αρκούν.
Αυτά σε κάνουν να αισθάνεσαι βασίλισσα και  ο θρόνος είναι η αγκαλιά του.
Δεν θέλει κεράκια μα το φως του φεγγαριού..αυτό φθάνει.
Και δεν χρειάζεται να βλέπεις ηλιοβασιλέματα..μα ούτε και να σου στέλνει λουλούδια.
Εκείνος είναι ο ήλιος σου..και το άνθος σου πάλι εκείνος είναι.
Ναι κάπως έτσι μοιάζει.

Μα πόσο διαρκεί μη με ρωτάς.
Σε αυτά δεν υπάρχουν απαντήσεις  μα ούτε συνταγές.
Απλά ζήσε τον μέχρι εκεί που δεν πάει.
Άρπαξε τον πριν να είναι πια αργά.

Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά.

http://wp.loveletters.gr/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1/

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ

Κάτω απ’ το κόκκινο φόρεμα μου υπάρχουν πληγές που αιμορραγούν ακόμα. Τις καλύπτω δεν φαίνονται. Μοιάζω πανέμορφη μέσα στη στολή μου.
Μα πως κλείνουν οι πληγές; Με ανοιχτές πληγές δε φοράς λευκά φουστάνια. Μόνο κόκκινα και μαύρα. 
Πως κλείνουν οι πληγές; Οι πληγές άνοιξαν όταν έσπασαν τα φτερά μου. Στη θέση τους υπάρχει η πληγή να μου θυμίζει πως κάποτε ονειρεύτηκα. 
Ονειρεύτηκα και προδόθηκα. Τυλίγω τις πληγές με υπομονή. Σκύβω σαν να προσκυνώ το Θεό Έρωτα μα τα δάκρυα δεν τον συγκινούν.
Πόσοι κάθε μέρα του κάνουν θυσίες, πώς να νοιαστεί για μένα. Κυλάνε τα παράπονα και ας λέω πως ξεχνώ. Αυτά εμφανίζονται απ’ το πουθενά και με ταπεινώνουν ακόμα. Με κάνουν ένα με το χώμα.
Και εκεί πεσμένη θωρώ τον ήλιο που βγαίνει ακόμα απ’ την κρυψώνα του. Μα πως μπορεί κάθε βράδυ να ματώνει να χάνεται και το πρωί να ανασταίνεται και πάλι. Που τη βρίσκει τη δύναμη και δεν το νοιάζει ο θάνατος που πλησιάζει.

Ήλιε πες μου πως κλείνεις τις πληγές;
Τις πληγές δεν πρέπει να τις αγγίζουμε, δεν πρέπει να τις σκαλίζουμε γιατί ματώνουν ακόμα πιο πολύ.
Μα ούτε να τις αποστρεφόμαστε σαν ποτέ να μην υπήρχαν.
Σαν να μην ήταν δικές μας.
Τον αγκαλιάζεις τον πόνο και ύστερα αυτός σε ελευθερώνει.
Τον κλαις μα μετά τον κάνεις δικό σου κομμάτι.
Και το αφήνεις να κλείσει μόνο του.
Μην ανησυχείς, έτσι μας έχει φτιάξει η φύση να μας κλείνει τις πληγές. Λίγη φροντίδα θέλει στη αρχή και μετά όλα βρίσκουν το δρόμο τους.
Έτσι κλείνουν οι πληγές.
Με λίγο δάκρυ.
Λίγο πόνο.
Μα με φροντίδα και αγάπη.
Οι πληγές είναι η μετάβαση για μια νέα ζωή.
Ένα νέο κεφάλαιο.
Έτσι όπως ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα.
Έτσι ξυπνάμε και εμείς τα πρωινά ξανανιωμένοι.
Κάθε μέρα μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε ότι δεν κάναμε τη προηγούμενη.
Αυτή είναι η ομορφιά της.
Σήκω πάνω σκούπισε τα μάτια και προχώρα.
Και ας είναι ματωμένο το κορμί σου.
Κάνε βήματα μικρά.
Και θα ‘ρθει εκείνη η μέρα που θα ξεχάσεις πως είχες πληγωθεί.
Μη σε φοβίζει το πόσος χρόνος θα περάσει.
Αρκεί να κοιτάς πίσω σου και κάθε μέρα η διαδρομή που έχεις αφήσει να είναι μεγαλύτερη.
Έχοντας αυτά τα λόγια στο νου μου καρτερώ το άσπρο μου φόρεμα.
Η στιγμή που θα χαρώ και πάλι τα πάλλευκα του πέπλα πλησιάζει.
Το νιώθω.
Η γαλήνη που χαρίζει η συγχώρεση ελευθερώνει.
Να συγχωρέσω όποιον με έριξε στο χώμα.
Μα πιο πολύ να συγχωρήσω εμένα που δεν ήμουν δυνατή να σταθώ στα δυο μου πόδια δίχως να με νοιάζει ο χαμός.
Να είμαι πιο δυνατή απ’ τις αδυναμίες μου.
Και στις επόμενες σφαίρες να βρω τη δύναμη να σκύψω.

http://wp.loveletters.gr/%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%AC%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%B1-%CE%BD%CE%B1/

Η ζωή πάει πάντα μπροστά..Ακολούθησε την!

Υπάρχει μέσα μας ένα κέντρο γύρω από το οποίο γυρίζει η σκέψη μας και τα αισθήματα μας.
Μια βάση στην οποία χτίζετε η ζωή μας. Υπάρχουν εποχές που αλλάζει, μα και άλλες που γίνεται αόρατο. Δεν υπάρχει για μας όσο και αν προσπαθούμε αδυνατούμε να το δούμε.
Δεν θέλουμε; Ή δεν υπάρχει;
Είναι το νόημα μας. Αυτό για το οποίο ξυπνάμε το πρωί.
Αυτό για το οποίο ανατέλλει ο ήλιος μας.
Γι’ αυτό ανοίγουμε τα μάτια μας, γι’ αυτό τραβάμε τις κουρτίνες.
Είναι πηγή ανεξάντλητη. Κάθε που τ’ αποθέματα μας λιγοστεύουν σκύβουμε και πίνουμε τ’ αθάνατο νερό.
Αυτό που σε κάνει να βλέπεις οράματα. Όλα τα φανερά και τ’ απόκρυφα μαζί πιασμένα χέρι-χέρι να ξεκινούν τη βόλτα τους για την αιωνιότητα.
Και είναι λέξη βαριά η αιωνιότητα, ο νους να τη συλλάβει δυσκολεύεται.
Μα τα πραγματικά μόνο αιώνια διαρκούν.
Τα εφήμερα είναι πολλές φορές λαμπερά, σε θαμπώνουν μα διαρκούν όσο ένα πυροτέχνημα. Το θαυμάζεις για λίγο μα το ξεχνάς σε λίγο. Πως κρύβεται κάτι φορές πίσω απ’ το θυμό μας. Αυτό το συναίσθημα που σε κυριεύει, σε τυφλώνει, σε κάνει σκλάβο του και δε λαχταράς τίποτα άλλο απ’ το να ικανοποιηθεί ο εγωισμός σου, η φιλοδοξία σου για την τελειότητα.
Μια τελειότητα που δεν είναι όνειρο μα εφιάλτης γιατί ακόμα και αν τη βρεις στο επόμενο λεπτό την έχεις χάσει ή ψάχνεις για μια άλλη πιο τέλεια τελειότητα. Και σ’ αυτές η σκάλα δε τελειώνει ποτέ είναι και απ’ το Θεό πιο πέρα. Τότε γιατί την αναζητάμε; Ίσως γιατί το ταξίδι της ζωής γίνεται πιο συναρπαστικό και ας συνοδεύεται με πόνο; Μας αρέσει να πονάμε; Μάλλον γεννηθήκαμε με αυτόν, με τον πόνο και ένα παράπονο. Ότι ποτέ δε θα φθάσουμε στο φως. Στιγμιαία λουζόμαστε στο θάμβος του και έρχεται πάλι το σκοτάδι.
Σε αυτό το παιχνίδι υπάρχει ένα κλειδί, το εσωτερικό το προσωπικό νόημα. Μπορεί να πάρει όσες μορφές θες. Χωρίς αυτό η ζωή είναι ταξίδι δίχως σκοπό, τραγούδι δίχως ήχο. Με αυτό οι αισθήσεις παίρνουν φωτιά και βρίσκεις στην ασχήμια ομορφιά. Και το δάκρυ το κάνεις γέλιο. Το ρολόι του κόσμου σήμανε 12 και εσύ συνεχίζεις να χορεύεις αγκαλιά με το πεπρωμένο σου. Τι και αν τα μάγια λύθηκαν φοράς ακόμα το γυάλινο γοβάκι σου.
Εσύ η νεράιδα εσύ και η Σταχτοπούτα.
Το ραβδί είναι στο χέρι σου και η μοίρα σου επίσης. Μην κρυφτείς στη γωνιά, μη κλάψεις. Και αν δε μπορείς ν’ αντισταθείς στάσου μόνο για λίγο να ξαποστάσεις, με τα δάκρυα να πλύνεις τα κρίματα σου. Ύστερα σήκω και προχώρα.
Η ζωή ξέρει μόνο να προχωρά μπροστά. Στάσου στο πλάι της και πάτε εκεί που σε πάνε τα φτερά σου.

http://wp.loveletters.gr/%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%80%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7/

Το άλλο σου μισό βρίσκεται μέσα σου

Μήπως τελικά άδικα έχουμε χαραμίσει χρόνια ψάχνοντας το άλλο μας μισό και το σωστό θα ήταν να ψάχναμε το άλλο μας ολόκληρο; Μου ήρθε αυτή η απορία όταν πρωτοείδα στο ράφι ενός βιβλιοπωλείου το βιβλίο της Τασούλας Επτακοίλη που ο τίτλος του είναι “Το άλλο μου ολόκληρο” .

Αυτό είναι το σωστό. Το άλλο μου ολόκληρο και όχι το άλλο μου μισό. Οι μισοί άνθρωποι δεν ερωτεύονται. Δεν αγαπούν. Δεν δίνονται. Και το κυριότερο δεν είναι ικανοί να εκτιμήσουν τα συναισθήματα που τους χαρίζουν απλόχερα. Και ναι έχω υπάρξει και εγώ ένας τέτοιος άνθρωπος. Αισθανόμουν μισή και περίμενα τον έρωτα να με ολοκληρώσει. Έφταιγε το νεαρό της ηλικίας βέβαια, κάπου εκεί στα 20.

Και όλες αυτές οι αμπελοφιλοσοφίες που άκουγα αριστερά και δεξιά, που διάβαζα στα βιβλία, που έβλεπα στις ταινίες. Παντού μισοί άνθρωποι να καρτερούν την ολοκλήρωση τους μέσα από δυο μάτια ερωτευμένα.

Μα για να χαρείς τον έρωτα και την αγάπη πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι ζητάς και που πηγαίνεις. Για να μπορέσεις να χαρείς τον έρωτα και τη ζωή γενικότερα.

Έτσι θα έχεις υπομονή και γερές αντοχές να χτίσεις μια σχέση. Να δώσεις και να μην περιμένεις διαρκώς να πάρεις. Να εκτιμάς τον εαυτό σου και να μην περιμένεις συνέχεια επιβεβαίωση. Να ξεπερνάς τους καβγάδες με ένα χάδι, και να μη κλείνεσαι μονίμως στο βασίλειο του εγωισμού σου.

Η αγάπη και ο έρωτας είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας ζωτικό. Ζωτικό μεν κομμάτι δε. Κάποιες φορές πολύ μεγάλο. Άλλες πάλι μοιάζει να είναι το ίδιο μας το εγώ. Ίσως και μερικές στιγμές ακόμα πιο πάνω και από αυτό. Ακόμα και έτσι όμως είμαστε ολόκληροι και όχι μισοί.

http://wp.loveletters.gr/7523-2/