ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ

Κάτω απ’ το κόκκινο φόρεμα μου υπάρχουν πληγές που αιμορραγούν ακόμα. Τις καλύπτω δεν φαίνονται. Μοιάζω πανέμορφη μέσα στη στολή μου.
Μα πως κλείνουν οι πληγές; Με ανοιχτές πληγές δε φοράς λευκά φουστάνια. Μόνο κόκκινα και μαύρα. 
Πως κλείνουν οι πληγές; Οι πληγές άνοιξαν όταν έσπασαν τα φτερά μου. Στη θέση τους υπάρχει η πληγή να μου θυμίζει πως κάποτε ονειρεύτηκα. 
Ονειρεύτηκα και προδόθηκα. Τυλίγω τις πληγές με υπομονή. Σκύβω σαν να προσκυνώ το Θεό Έρωτα μα τα δάκρυα δεν τον συγκινούν.
Πόσοι κάθε μέρα του κάνουν θυσίες, πώς να νοιαστεί για μένα. Κυλάνε τα παράπονα και ας λέω πως ξεχνώ. Αυτά εμφανίζονται απ’ το πουθενά και με ταπεινώνουν ακόμα. Με κάνουν ένα με το χώμα.
Και εκεί πεσμένη θωρώ τον ήλιο που βγαίνει ακόμα απ’ την κρυψώνα του. Μα πως μπορεί κάθε βράδυ να ματώνει να χάνεται και το πρωί να ανασταίνεται και πάλι. Που τη βρίσκει τη δύναμη και δεν το νοιάζει ο θάνατος που πλησιάζει.

Ήλιε πες μου πως κλείνεις τις πληγές;
Τις πληγές δεν πρέπει να τις αγγίζουμε, δεν πρέπει να τις σκαλίζουμε γιατί ματώνουν ακόμα πιο πολύ.
Μα ούτε να τις αποστρεφόμαστε σαν ποτέ να μην υπήρχαν.
Σαν να μην ήταν δικές μας.
Τον αγκαλιάζεις τον πόνο και ύστερα αυτός σε ελευθερώνει.
Τον κλαις μα μετά τον κάνεις δικό σου κομμάτι.
Και το αφήνεις να κλείσει μόνο του.
Μην ανησυχείς, έτσι μας έχει φτιάξει η φύση να μας κλείνει τις πληγές. Λίγη φροντίδα θέλει στη αρχή και μετά όλα βρίσκουν το δρόμο τους.
Έτσι κλείνουν οι πληγές.
Με λίγο δάκρυ.
Λίγο πόνο.
Μα με φροντίδα και αγάπη.
Οι πληγές είναι η μετάβαση για μια νέα ζωή.
Ένα νέο κεφάλαιο.
Έτσι όπως ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα.
Έτσι ξυπνάμε και εμείς τα πρωινά ξανανιωμένοι.
Κάθε μέρα μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε ότι δεν κάναμε τη προηγούμενη.
Αυτή είναι η ομορφιά της.
Σήκω πάνω σκούπισε τα μάτια και προχώρα.
Και ας είναι ματωμένο το κορμί σου.
Κάνε βήματα μικρά.
Και θα ‘ρθει εκείνη η μέρα που θα ξεχάσεις πως είχες πληγωθεί.
Μη σε φοβίζει το πόσος χρόνος θα περάσει.
Αρκεί να κοιτάς πίσω σου και κάθε μέρα η διαδρομή που έχεις αφήσει να είναι μεγαλύτερη.
Έχοντας αυτά τα λόγια στο νου μου καρτερώ το άσπρο μου φόρεμα.
Η στιγμή που θα χαρώ και πάλι τα πάλλευκα του πέπλα πλησιάζει.
Το νιώθω.
Η γαλήνη που χαρίζει η συγχώρεση ελευθερώνει.
Να συγχωρέσω όποιον με έριξε στο χώμα.
Μα πιο πολύ να συγχωρήσω εμένα που δεν ήμουν δυνατή να σταθώ στα δυο μου πόδια δίχως να με νοιάζει ο χαμός.
Να είμαι πιο δυνατή απ’ τις αδυναμίες μου.
Και στις επόμενες σφαίρες να βρω τη δύναμη να σκύψω.

http://wp.loveletters.gr/%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%AC%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%B1-%CE%BD%CE%B1/