Αυτός ο κόσμος μόνο από την αγάπη θα σωθεί

Κάπου έξω από τον κόσμο που βλέπουμε υπάρχει ένας πλανήτης γεμάτος με γράμματα

Εκεί καταφθάνουν οι ευχές των ερωτευμένων κάθε που ο ήλιος βουτάει στη θάλασσα για να βρει τα όνειρα της..που τα θάβει εκεί γιατί δεν αντέχουν στις αχτίδες του.

Δεν αντέχει να τα βλέπει γιατί είναι ακόμα απραγματοποίητα υπάρχουν μόνο στο μυαλό της και πουθενά αλλού.

Οι ελπίδες με τα κομμάτια που κάποτε είδαν το φως του ήλιου ενώνονται και φτιάχνουν νέα υλικά.

Την βασανίζουν για αυτό και αυτή τα κρύβει στο βυθό της να μη τα βλέπει κανείς ούτε εκείνη.

Όταν η πανσέληνος όμως ξεπροβάλει αρχοντικά στο φόντο του ουρανού.

Παύει να κρύβεται από τους άλλους και τον εαυτό τους.

Οι ευχές ξεφαντώνουν και γίνονται πυροτεχνήματα.

Μια γιορτή στήνεται εκεί στα απόκοσμα.

Ένα πανηγύρι που τους χωράει όλους.

Ζωντανούς και νεκρούς.

Νεκρούς έρωτες.

Και αυτούς τους αγέννητους τους πιο πληγωμένους.

Τα μωρά που ήρθαν στη ζωή μα πέθαναν στην κοιλιά της μάνας τους

Και η μάνα ποτέ δε ξεχνά όσα χρόνια και αν περάσουν, εκείνο το παιδί που τις νύχτες κρατούσε στα όνειρα της.

Tου χάιδευε τα μαλλάκια για να κοιμηθεί, γαλήνευε και μόνο στην όψη του.

Πώς να ξεχάσει;

Όχι, δεν ξεχνά.

Έστω και αν το θέλει κάπου μέσα της υπάρχει αυτός ο σπόρος, ο αγέννητος, συνεχίζει να ζει μα ένα κομμάτι μέσα της θα είναι για πάντα νεκρό.

Μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα.

Η μέρα της συνάντησης που τόσα βράδια ονειρεύεται και μάταια περιμένει, γιατί μόνο από θαύμα θα γυρνούσε πίσω.

Αυτά σκέφτεται η θάλασσα όταν φουρτουνιάζει, ρίχνει τα κύματα στα βράχια θέλει να τα σκίσει να τα σπάσει σε χίλια κομμάτια.

Μα όχι στέκουν εκεί και απλά με τα χρόνια αλλάζουν σχήματα.

Και από εκεί κάτω θωρεί τα γράμματα των ερωτευμένων..

Πόσο τρελοί είναι αυτοί οι ερωτευμένοι.
Ελπίζουν ακόμα και αν έχει πεθάνει και η τελευταία ελπίδα.
Αυτοί συνεχίζουν και ελπίζουν και γράφουν γράμματα, τα περισσότερα βρεγμένα από τα δάκρυα τους.

Αυτά τα γράμματα είναι τα αστέρια που στολίζουν τον ουρανό κάθε βράδυ..

Αυτός φωτίζει τα σκοτάδια μας..ο έρωτας.

Κάθε βράδυ εκατομμύρια αστέρια ανά τον κόσμο φωτίζουν την πλάση.

Άραγε πόσοι ανατέλλουν και πόσοι δύουν κάθε βράδυ.

Πόσοι μας πάνε μπροστά και πόσοι μας κρατούν δέσμιους…

Όπως και να έχει χαλάλι του..

Αυτός ο κόσμος μόνο απ’ την αγάπη θα σωθεί.

http://wp.loveletters.gr/9082-2/