Όσο μάχεσαι μόνο κερδισμένος μπορείς να είσαι

Αυτά τα πιο βαθιά τα πιο καλά κρυμμένα τα έχεις φυλαγμένα τόσο καλά.

Δεν τ’ αφήνεις μήτε στο χαρτί να δραπετεύσουν.

Μήτε να γίνουν νότες στην κιθάρα σου.

Είναι αυτά που ούτε στον εαυτό σου δε μαρτυράς.

Αυτά που φοβάσαι.

Όχι, δεν θες να φοβάσαι.

Είσαι αγρίμι πια.

Μα και τα αγρίμια έχουν δικαίωμα στο φόβο.

Και τι τα κάνει αγρίμια ξέρεις;

Το ότι κατευθύνονται προς τα εκεί που φοβούνται.

Αυτό τους ελευθερώνει

Αυτό τους δίνει αυτή τη δύναμη που βλέπεις στα μάτια τους.

Αυτή είναι η φλόγα που σιγοκαίει.

Να ζήσουν κάθε φόβο τους .

Και να γίνουν πιο ισχυροί από αυτόν.

Δεν κλείνουν τα μάτια.

Δεν το παίζουν άτρωτοι.

Μα αυτή είναι η γλύκα τους.

Το ποσό τρωτοί είναι τελικά.

Μήπως οι πολεμιστές που ρίχνονται στη μάχη δε φοβούνται;

Ναι, και εκείνοι κρύβουν ένα σπουργίτι μέσα τους που λιγοψυχάει.

Το κρατάει όμως αγκαλιά ένα  λιοντάρι

Αυτό που θρέφτηκε απ’ τα τόσα σπουργίτια που γεννιούνται μέσα τους κάθε μέρα.

Η ελευθερία ρίχνει αυτά τα αγρίμια στη μάχη.

Γιατί ζώντας με το φόβο είσαι φυλακισμένος.

Είναι η πιο ύπουλη φυλακή.

Είναι φορές που είτε εσύ ο ίδιος δεν τον αναγνωρίζεις.

Φωλιάζει μέσα σου.

Και σε τρώει σιγά-σιγά.

Τόσο σιγά-σιγά που δεν αναγνωρίζεις διαφορά.

Μα το κενό μεγαλώνει.

Και άμα το δεις θα θες να το βάλεις στα πόδια.

Το βάζεις στα πόδια και τρέχεις.

 Φεύγεις μα όσο του γυρνάς την πλάτη αυτό συνεχίζει και μεγαλώνει.

Κοίταξε το

κατάματα λοιπόν.

Τρέχα και πολέμα.

Όπως κάθε πόλεμος έτσι κι αυτός έχει τις απώλειες του.

Μα καλύτερα παράπλευρες απώλειες.

Καλύτερα καμένα τοπία και θύματα.

Παρά μια ζωή χαμένη

Ο φόβος σου δείχνει το δρόμο.

Μια ευκαιρία για καινούργια σιρίτια λοιπόν.

Μια ακόμα ευκαιρία για μια μάχη κερδισμένη.

Γιατί όσο μάχεσαι μόνο κερδισμένος μπορείς να είσαι.

Και με το κεφάλι ψηλά

Ό,τι και αν χάσεις.

Όσα και αν χάσεις.

Όσο μάχεσαι ζεις και  προχωράς.