Μήπως τελικά άδικα έχουμε χαραμίσει χρόνια ψάχνοντας το άλλο μας μισό και το σωστό θα ήταν να ψάχναμε το άλλο μας ολόκληρο; Μου ήρθε αυτή η απορία όταν πρωτοείδα στο ράφι ενός βιβλιοπωλείου το βιβλίο της Τασούλας Επτακοίλη που ο τίτλος του είναι “Το άλλο μου ολόκληρο” .
Αυτό είναι το σωστό. Το άλλο μου ολόκληρο και όχι το άλλο μου μισό. Οι μισοί άνθρωποι δεν ερωτεύονται. Δεν αγαπούν. Δεν δίνονται. Και το κυριότερο δεν είναι ικανοί να εκτιμήσουν τα συναισθήματα που τους χαρίζουν απλόχερα. Και ναι έχω υπάρξει και εγώ ένας τέτοιος άνθρωπος. Αισθανόμουν μισή και περίμενα τον έρωτα να με ολοκληρώσει. Έφταιγε το νεαρό της ηλικίας βέβαια, κάπου εκεί στα 20.
Και όλες αυτές οι αμπελοφιλοσοφίες που άκουγα αριστερά και δεξιά, που διάβαζα στα βιβλία, που έβλεπα στις ταινίες. Παντού μισοί άνθρωποι να καρτερούν την ολοκλήρωση τους μέσα από δυο μάτια ερωτευμένα.
Μα για να χαρείς τον έρωτα και την αγάπη πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι ζητάς και που πηγαίνεις. Για να μπορέσεις να χαρείς τον έρωτα και τη ζωή γενικότερα.
Έτσι θα έχεις υπομονή και γερές αντοχές να χτίσεις μια σχέση. Να δώσεις και να μην περιμένεις διαρκώς να πάρεις. Να εκτιμάς τον εαυτό σου και να μην περιμένεις συνέχεια επιβεβαίωση. Να ξεπερνάς τους καβγάδες με ένα χάδι, και να μη κλείνεσαι μονίμως στο βασίλειο του εγωισμού σου.
Η αγάπη και ο έρωτας είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας ζωτικό. Ζωτικό μεν κομμάτι δε. Κάποιες φορές πολύ μεγάλο. Άλλες πάλι μοιάζει να είναι το ίδιο μας το εγώ. Ίσως και μερικές στιγμές ακόμα πιο πάνω και από αυτό. Ακόμα και έτσι όμως είμαστε ολόκληροι και όχι μισοί.
http://wp.loveletters.gr/7523-2/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου