Όσο μάχεσαι μόνο κερδισμένος μπορείς να είσαι

Αυτά τα πιο βαθιά τα πιο καλά κρυμμένα τα έχεις φυλαγμένα τόσο καλά.

Δεν τ’ αφήνεις μήτε στο χαρτί να δραπετεύσουν.

Μήτε να γίνουν νότες στην κιθάρα σου.

Είναι αυτά που ούτε στον εαυτό σου δε μαρτυράς.

Αυτά που φοβάσαι.

Όχι, δεν θες να φοβάσαι.

Είσαι αγρίμι πια.

Μα και τα αγρίμια έχουν δικαίωμα στο φόβο.

Και τι τα κάνει αγρίμια ξέρεις;

Το ότι κατευθύνονται προς τα εκεί που φοβούνται.

Αυτό τους ελευθερώνει

Αυτό τους δίνει αυτή τη δύναμη που βλέπεις στα μάτια τους.

Αυτή είναι η φλόγα που σιγοκαίει.

Να ζήσουν κάθε φόβο τους .

Και να γίνουν πιο ισχυροί από αυτόν.

Δεν κλείνουν τα μάτια.

Δεν το παίζουν άτρωτοι.

Μα αυτή είναι η γλύκα τους.

Το ποσό τρωτοί είναι τελικά.

Μήπως οι πολεμιστές που ρίχνονται στη μάχη δε φοβούνται;

Ναι, και εκείνοι κρύβουν ένα σπουργίτι μέσα τους που λιγοψυχάει.

Το κρατάει όμως αγκαλιά ένα  λιοντάρι

Αυτό που θρέφτηκε απ’ τα τόσα σπουργίτια που γεννιούνται μέσα τους κάθε μέρα.

Η ελευθερία ρίχνει αυτά τα αγρίμια στη μάχη.

Γιατί ζώντας με το φόβο είσαι φυλακισμένος.

Είναι η πιο ύπουλη φυλακή.

Είναι φορές που είτε εσύ ο ίδιος δεν τον αναγνωρίζεις.

Φωλιάζει μέσα σου.

Και σε τρώει σιγά-σιγά.

Τόσο σιγά-σιγά που δεν αναγνωρίζεις διαφορά.

Μα το κενό μεγαλώνει.

Και άμα το δεις θα θες να το βάλεις στα πόδια.

Το βάζεις στα πόδια και τρέχεις.

 Φεύγεις μα όσο του γυρνάς την πλάτη αυτό συνεχίζει και μεγαλώνει.

Κοίταξε το

κατάματα λοιπόν.

Τρέχα και πολέμα.

Όπως κάθε πόλεμος έτσι κι αυτός έχει τις απώλειες του.

Μα καλύτερα παράπλευρες απώλειες.

Καλύτερα καμένα τοπία και θύματα.

Παρά μια ζωή χαμένη

Ο φόβος σου δείχνει το δρόμο.

Μια ευκαιρία για καινούργια σιρίτια λοιπόν.

Μια ακόμα ευκαιρία για μια μάχη κερδισμένη.

Γιατί όσο μάχεσαι μόνο κερδισμένος μπορείς να είσαι.

Και με το κεφάλι ψηλά

Ό,τι και αν χάσεις.

Όσα και αν χάσεις.

Όσο μάχεσαι ζεις και  προχωράς.

Έναν άνθρωπο να αντέχει την αλήθεια μας ζητάμε όλοι

Και τι ζητάμε τελικά..κάποιον να αντέχει την αλήθεια μας και να ξεγυμνώνει μπροστά στα μάτια μας τη δική  του.
Δίχως δισταγμούς, δίχως εγωισμούς, δίχως υπεροψία.
Δίχως δεύτερες σκέψεις, υπεκφυγές και παιχνίδια.

Έναν άνθρωπο που να τσαλακώνεται και να δέχεται τις αδυναμίες του.
Κάποιον που να μη φωλιάζει η αρνητικότητα μέσα του.
Αυτόν που θα βρίσκει το φως μέσα στην καταιγίδα και θα σε κάνει και εσένα να ελπίζεις όταν όλα μαυρίζουν.

Ακόμα και αν ξέρεις πως θα αργήσει να περάσει η μπόρα.
Οι δυο σας κάτω από μια φούξια ομπρέλα μέσα στην μαυρίλα.
Μαζί ένα σώμα και μια ψυχή.
Να κάνετε τα δύσκολα παιχνιδάκι γιατί έχει ο ένας να κρατάει το χέρι του άλλου
Γιατί ξέρεις  πως έχεις έναν ώμο να ακουμπήσεις.

Όχι να στηριχτείς..
Όχι να στηριχτείς  μα να ακουμπήσεις και να ξεκουραστείς από τα ξένα.
Να βρίσκεις τη δύναμη να γελάς.
Και λέω για εκείνα τα γέλια που βγαίνουν απ την ψυχή σου και κάνουν την ύπαρξη σου να αστράφτει..

Να είσαι ευτυχισμένος γιατί υπάρχει και μόνο  αυτός ο άνθρωπος.
Μόνο για αυτό .
Γιατί αναπνέει στο πλευρό σου!
Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο όταν είσαι ερωτευμένος.
Οι εξηγήσεις και τα λόγια περισσεύουν.

Δυο ερωτευμένα μάτια αρκούν.
Αυτά σε κάνουν να αισθάνεσαι βασίλισσα και  ο θρόνος είναι η αγκαλιά του.
Δεν θέλει κεράκια μα το φως του φεγγαριού..αυτό φθάνει.
Και δεν χρειάζεται να βλέπεις ηλιοβασιλέματα..μα ούτε και να σου στέλνει λουλούδια.
Εκείνος είναι ο ήλιος σου..και το άνθος σου πάλι εκείνος είναι.
Ναι κάπως έτσι μοιάζει.

Μα πόσο διαρκεί μη με ρωτάς.
Σε αυτά δεν υπάρχουν απαντήσεις  μα ούτε συνταγές.
Απλά ζήσε τον μέχρι εκεί που δεν πάει.
Άρπαξε τον πριν να είναι πια αργά.

Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά.

http://wp.loveletters.gr/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1/

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ

Κάτω απ’ το κόκκινο φόρεμα μου υπάρχουν πληγές που αιμορραγούν ακόμα. Τις καλύπτω δεν φαίνονται. Μοιάζω πανέμορφη μέσα στη στολή μου.
Μα πως κλείνουν οι πληγές; Με ανοιχτές πληγές δε φοράς λευκά φουστάνια. Μόνο κόκκινα και μαύρα. 
Πως κλείνουν οι πληγές; Οι πληγές άνοιξαν όταν έσπασαν τα φτερά μου. Στη θέση τους υπάρχει η πληγή να μου θυμίζει πως κάποτε ονειρεύτηκα. 
Ονειρεύτηκα και προδόθηκα. Τυλίγω τις πληγές με υπομονή. Σκύβω σαν να προσκυνώ το Θεό Έρωτα μα τα δάκρυα δεν τον συγκινούν.
Πόσοι κάθε μέρα του κάνουν θυσίες, πώς να νοιαστεί για μένα. Κυλάνε τα παράπονα και ας λέω πως ξεχνώ. Αυτά εμφανίζονται απ’ το πουθενά και με ταπεινώνουν ακόμα. Με κάνουν ένα με το χώμα.
Και εκεί πεσμένη θωρώ τον ήλιο που βγαίνει ακόμα απ’ την κρυψώνα του. Μα πως μπορεί κάθε βράδυ να ματώνει να χάνεται και το πρωί να ανασταίνεται και πάλι. Που τη βρίσκει τη δύναμη και δεν το νοιάζει ο θάνατος που πλησιάζει.

Ήλιε πες μου πως κλείνεις τις πληγές;
Τις πληγές δεν πρέπει να τις αγγίζουμε, δεν πρέπει να τις σκαλίζουμε γιατί ματώνουν ακόμα πιο πολύ.
Μα ούτε να τις αποστρεφόμαστε σαν ποτέ να μην υπήρχαν.
Σαν να μην ήταν δικές μας.
Τον αγκαλιάζεις τον πόνο και ύστερα αυτός σε ελευθερώνει.
Τον κλαις μα μετά τον κάνεις δικό σου κομμάτι.
Και το αφήνεις να κλείσει μόνο του.
Μην ανησυχείς, έτσι μας έχει φτιάξει η φύση να μας κλείνει τις πληγές. Λίγη φροντίδα θέλει στη αρχή και μετά όλα βρίσκουν το δρόμο τους.
Έτσι κλείνουν οι πληγές.
Με λίγο δάκρυ.
Λίγο πόνο.
Μα με φροντίδα και αγάπη.
Οι πληγές είναι η μετάβαση για μια νέα ζωή.
Ένα νέο κεφάλαιο.
Έτσι όπως ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα.
Έτσι ξυπνάμε και εμείς τα πρωινά ξανανιωμένοι.
Κάθε μέρα μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε ότι δεν κάναμε τη προηγούμενη.
Αυτή είναι η ομορφιά της.
Σήκω πάνω σκούπισε τα μάτια και προχώρα.
Και ας είναι ματωμένο το κορμί σου.
Κάνε βήματα μικρά.
Και θα ‘ρθει εκείνη η μέρα που θα ξεχάσεις πως είχες πληγωθεί.
Μη σε φοβίζει το πόσος χρόνος θα περάσει.
Αρκεί να κοιτάς πίσω σου και κάθε μέρα η διαδρομή που έχεις αφήσει να είναι μεγαλύτερη.
Έχοντας αυτά τα λόγια στο νου μου καρτερώ το άσπρο μου φόρεμα.
Η στιγμή που θα χαρώ και πάλι τα πάλλευκα του πέπλα πλησιάζει.
Το νιώθω.
Η γαλήνη που χαρίζει η συγχώρεση ελευθερώνει.
Να συγχωρέσω όποιον με έριξε στο χώμα.
Μα πιο πολύ να συγχωρήσω εμένα που δεν ήμουν δυνατή να σταθώ στα δυο μου πόδια δίχως να με νοιάζει ο χαμός.
Να είμαι πιο δυνατή απ’ τις αδυναμίες μου.
Και στις επόμενες σφαίρες να βρω τη δύναμη να σκύψω.

http://wp.loveletters.gr/%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%AC%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%B1-%CE%BD%CE%B1/

Η ζωή πάει πάντα μπροστά..Ακολούθησε την!

Υπάρχει μέσα μας ένα κέντρο γύρω από το οποίο γυρίζει η σκέψη μας και τα αισθήματα μας.
Μια βάση στην οποία χτίζετε η ζωή μας. Υπάρχουν εποχές που αλλάζει, μα και άλλες που γίνεται αόρατο. Δεν υπάρχει για μας όσο και αν προσπαθούμε αδυνατούμε να το δούμε.
Δεν θέλουμε; Ή δεν υπάρχει;
Είναι το νόημα μας. Αυτό για το οποίο ξυπνάμε το πρωί.
Αυτό για το οποίο ανατέλλει ο ήλιος μας.
Γι’ αυτό ανοίγουμε τα μάτια μας, γι’ αυτό τραβάμε τις κουρτίνες.
Είναι πηγή ανεξάντλητη. Κάθε που τ’ αποθέματα μας λιγοστεύουν σκύβουμε και πίνουμε τ’ αθάνατο νερό.
Αυτό που σε κάνει να βλέπεις οράματα. Όλα τα φανερά και τ’ απόκρυφα μαζί πιασμένα χέρι-χέρι να ξεκινούν τη βόλτα τους για την αιωνιότητα.
Και είναι λέξη βαριά η αιωνιότητα, ο νους να τη συλλάβει δυσκολεύεται.
Μα τα πραγματικά μόνο αιώνια διαρκούν.
Τα εφήμερα είναι πολλές φορές λαμπερά, σε θαμπώνουν μα διαρκούν όσο ένα πυροτέχνημα. Το θαυμάζεις για λίγο μα το ξεχνάς σε λίγο. Πως κρύβεται κάτι φορές πίσω απ’ το θυμό μας. Αυτό το συναίσθημα που σε κυριεύει, σε τυφλώνει, σε κάνει σκλάβο του και δε λαχταράς τίποτα άλλο απ’ το να ικανοποιηθεί ο εγωισμός σου, η φιλοδοξία σου για την τελειότητα.
Μια τελειότητα που δεν είναι όνειρο μα εφιάλτης γιατί ακόμα και αν τη βρεις στο επόμενο λεπτό την έχεις χάσει ή ψάχνεις για μια άλλη πιο τέλεια τελειότητα. Και σ’ αυτές η σκάλα δε τελειώνει ποτέ είναι και απ’ το Θεό πιο πέρα. Τότε γιατί την αναζητάμε; Ίσως γιατί το ταξίδι της ζωής γίνεται πιο συναρπαστικό και ας συνοδεύεται με πόνο; Μας αρέσει να πονάμε; Μάλλον γεννηθήκαμε με αυτόν, με τον πόνο και ένα παράπονο. Ότι ποτέ δε θα φθάσουμε στο φως. Στιγμιαία λουζόμαστε στο θάμβος του και έρχεται πάλι το σκοτάδι.
Σε αυτό το παιχνίδι υπάρχει ένα κλειδί, το εσωτερικό το προσωπικό νόημα. Μπορεί να πάρει όσες μορφές θες. Χωρίς αυτό η ζωή είναι ταξίδι δίχως σκοπό, τραγούδι δίχως ήχο. Με αυτό οι αισθήσεις παίρνουν φωτιά και βρίσκεις στην ασχήμια ομορφιά. Και το δάκρυ το κάνεις γέλιο. Το ρολόι του κόσμου σήμανε 12 και εσύ συνεχίζεις να χορεύεις αγκαλιά με το πεπρωμένο σου. Τι και αν τα μάγια λύθηκαν φοράς ακόμα το γυάλινο γοβάκι σου.
Εσύ η νεράιδα εσύ και η Σταχτοπούτα.
Το ραβδί είναι στο χέρι σου και η μοίρα σου επίσης. Μην κρυφτείς στη γωνιά, μη κλάψεις. Και αν δε μπορείς ν’ αντισταθείς στάσου μόνο για λίγο να ξαποστάσεις, με τα δάκρυα να πλύνεις τα κρίματα σου. Ύστερα σήκω και προχώρα.
Η ζωή ξέρει μόνο να προχωρά μπροστά. Στάσου στο πλάι της και πάτε εκεί που σε πάνε τα φτερά σου.

http://wp.loveletters.gr/%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%80%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7/

Το άλλο σου μισό βρίσκεται μέσα σου

Μήπως τελικά άδικα έχουμε χαραμίσει χρόνια ψάχνοντας το άλλο μας μισό και το σωστό θα ήταν να ψάχναμε το άλλο μας ολόκληρο; Μου ήρθε αυτή η απορία όταν πρωτοείδα στο ράφι ενός βιβλιοπωλείου το βιβλίο της Τασούλας Επτακοίλη που ο τίτλος του είναι “Το άλλο μου ολόκληρο” .

Αυτό είναι το σωστό. Το άλλο μου ολόκληρο και όχι το άλλο μου μισό. Οι μισοί άνθρωποι δεν ερωτεύονται. Δεν αγαπούν. Δεν δίνονται. Και το κυριότερο δεν είναι ικανοί να εκτιμήσουν τα συναισθήματα που τους χαρίζουν απλόχερα. Και ναι έχω υπάρξει και εγώ ένας τέτοιος άνθρωπος. Αισθανόμουν μισή και περίμενα τον έρωτα να με ολοκληρώσει. Έφταιγε το νεαρό της ηλικίας βέβαια, κάπου εκεί στα 20.

Και όλες αυτές οι αμπελοφιλοσοφίες που άκουγα αριστερά και δεξιά, που διάβαζα στα βιβλία, που έβλεπα στις ταινίες. Παντού μισοί άνθρωποι να καρτερούν την ολοκλήρωση τους μέσα από δυο μάτια ερωτευμένα.

Μα για να χαρείς τον έρωτα και την αγάπη πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι ζητάς και που πηγαίνεις. Για να μπορέσεις να χαρείς τον έρωτα και τη ζωή γενικότερα.

Έτσι θα έχεις υπομονή και γερές αντοχές να χτίσεις μια σχέση. Να δώσεις και να μην περιμένεις διαρκώς να πάρεις. Να εκτιμάς τον εαυτό σου και να μην περιμένεις συνέχεια επιβεβαίωση. Να ξεπερνάς τους καβγάδες με ένα χάδι, και να μη κλείνεσαι μονίμως στο βασίλειο του εγωισμού σου.

Η αγάπη και ο έρωτας είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας ζωτικό. Ζωτικό μεν κομμάτι δε. Κάποιες φορές πολύ μεγάλο. Άλλες πάλι μοιάζει να είναι το ίδιο μας το εγώ. Ίσως και μερικές στιγμές ακόμα πιο πάνω και από αυτό. Ακόμα και έτσι όμως είμαστε ολόκληροι και όχι μισοί.

http://wp.loveletters.gr/7523-2/

Πέτα την τελειομανία απ' το παράθυρο

Έχω αφήσει την τελειότητα στην άκρη δε με αφορά.

Με κοιτούσε με ένα μάτι και ξετρύπωνε από το πουθενά.

Έμπαινε μες στο μυαλό μου και δημιουργούσε τέρατα.

Παραμέριζε την ευτυχία και καταλάμβανε αυτή ολόκληρο το χώρο.

Θα μπορούσαμε να γίνουμε και φίλες μα αυτή χαλούσε κάθε μου σχέδιο.

Προτιμώ να κάνω φίλες την αλήθεια και τη στιγμή.

Αυτές σε καλοδέχονται με ένα χαμόγελο πλατύ.

Τους αρκεί ότι έχεις και δεν κοιτούν ότι δεν έχεις.

Σπέρνουν λουλούδια και όχι τέρατα.

Δεν πονούν μα γιατρεύουν τον πόνο.

Θέλω να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου μα να εκτιμώ την κάθε στιγμή, κάθε εξέλιξη.

Να πράττω ότι αγαπώ να δίνω μορφή σε ότι υπάρχει μέσα μου.

Να έχω στο νου μου τη χαρά που βγαίνει πηγαία και όχι να κρίνω το καθετί γύρω μου και πιο πολύ εμένα.

Θέλω να αισθάνομαι περισσότερο και να σκέφτομαι λιγότερο.

Δεύτερη ζωή δεν έχει (Ελύτης).

Μα αν αυτή τη μια που σου δόθηκε τη ζήσεις έτσι όπως σου αρμόζει να τη ζήσεις και την απολαύσεις στο έπακρο αρκεί και περισσεύει.

Και στις ατέλειες υπάρχει γλύκα.

Στις ατέλειες δείχνεις την εμπιστοσύνη που έχεις σ’ εσένα μα και πόσο είσαι ασφαλής μέσα στο εγώ σου.

Εκεί δείχνεις και τη δύναμη που κρύβεις για να ισιώσεις τα στραβά.

Δεν αγαπάμε κάποιον για την τελειότητα του μα για την αλήθεια του.

Και έτσι θέλουμε να μας αγαπάνε γι’ αυτό που είμαστε και όχι γι’ αυτό που θα θέλανε να ήμασταν.

Αλλά και ούτε γι’ αυτό που θα έπρεπε να ήμασταν.

Στα λάθη φαίνεται η αγάπη.

Αν μπορείς να αγαπήσεις τα λάθη τότε αγαπάς πραγματικά

http://wp.loveletters.gr/μην-αγαπάς-κάποιον-για-την-τελειότητά/

Ζήσε σε έναν κόσμο που αναπνέεις

Θέλω να ξέρεις πως δε με νοιάζει πως που και που φοβάσαι.

Δε με νοιάζει που διστάζεις.

Που κρύβεσαι και φοβάσαι να φανείς.

Γιατί φοβάσαι τα λάθη σου, τις αδυναμίες σου, τις ταμπέλες που τόσα χρόνια σου φοράνε και συνεχίζουν να σου φοράνε.

Είσαι αργός. Είσαι πολύ αδύνατος. Είσαι λιγομίλητος. Έχεις άσχημη μύτη. Έχεις μεγάλα αυτιά.

Δεν είσαι δημοφιλής. Φοράς σιδέρακια. Φοράς γυαλιά. Είσαι αφηρημένος. Είσαι απρόσεχτος.

Είσαι μοναχικός. Είσαι τεμπέλης. Όλα αυτά έγιναν κουβάρι και μπλέχτηκαν μέσα σου.

Κοιτούσες την εικόνα σου μέσα απ’ τα δικά τους μάτια.

Συγκέντρωνες την προσοχή σου εκεί.

Κλεινόσουν στο δωμάτιο σου ακούγοντας τα θλιβερά σου τραγούδια μουντζουρώνοντας χαρτιά.

Ίσως πέρασαν χρόνια για να καταλάβεις πως αυτές ήταν απλές λέξεις, απλές ταμπέλες που το μόνο που θα έπρεπε να κάνεις είναι να τις βάλεις κάτω και να τις πατήσεις.

Και να πεις. Είμαι αυτός που είμαι. Και ναι δεν με νοιάζει τι θα πείτε. Γιατί δεν με ξέρετε.

Ξέρετε απλά ένα κομμάτι μου. Αυτό που θέλω εγώ να δείχνω. Τα λόγια σας δεν με ακουμπάνε.

Τα λόγια είναι βέλη που εκτοξεύονται και κάποιους τους πληγώνουν.

Σε πληγώνανε και εσύ μετρούσες κάθε σου λέξη. Δεν ήθελες να γίνεις σαν και αυτούς.

Και ναι σου βγάζω το καπέλο που το κατάφερες. Να μην κυλιστείς στις λάσπες για να τονώσεις το εγώ σου και να φανείς πιο δυνατός.

Γιατί όσο αδύναμος και αν μοιάζεις κάποιες φορές. Ξέρω πως είσαι μέσα σου θεριό ανήμερο.

Να το βγάζεις που και που. Μη φοβάσαι. Το δικό σου το θεριό κακό δε θα κάνει σε κανένα.

Γιατί μόνο απ’ τις δικές σου σάρκες τράφηκε. Και είναι πλέον χορτασμένο.

Βγάλε το μια βόλτα μέχρι την πλατεία να δει και αυτό τον ήλιο που ανατέλλει. Και ας το πλέον ελεύθερο.

Το χρυσό κλουβί που του έχτισες είναι πλέον φυλακή.

Ας το ελεύθερο στην μεγάλη φυλακή αυτού του κόσμου δίχως κάγκελα μα με όρια πολλά και πρέπει.

Ας το ν’ αναπνεύσει.

http://wp.loveletters.gr/4248-2/