Το φως γεννιέται απ' το σκοτάδι!!!

Τα γυρίσματα του χρόνου τριγυρνάμε γύρω από την φωτιά, χορεύουν μέχρι να ανατείλει ο ήλιος..δεν υπάρχουν κρίματα που να μην έχουν γίνει καπνός μέσα στις φλόγες..δεν υπάρχουν δάκρυα που να μην έχουν τα πύρινα κύματα φουντώσει.

Μέρες που πήγαν χαμένες ξαπλωμένες σε ένα ρολόι που οι δείκτες ήταν κολλημένοι και ο ύπνος τις έτρεφε εκεί, τις κρατούσε στο ίδιο σημείο.

Στο σημείο μηδέν.

Εκεί που αρχίζουν όλα.

Εκεί που τελειώνουν όλα.

Εκεί που τίποτα δεν γεννιέται και το έδαφος άνυδρο.

Ήλιοι που ξετρυπώνουν από το πουθενά και στο χάος κάνανε βουτιά.

Όλα αυτά γκρίζα σύννεφα πάνω από τον ουρανό σου…γκρίζα σύννεφα που θα σπάσουν και θα ξεπλύνουν κάθε μαύρο σημείο της καρδιάς.

Και οι στάχτες ενθύμιο των περασμένων ημερών.

Αυτών των γεμάτων με τα αν και τα πρέπει. Με τις κούφιες ελπίδες και τα ψεύτικα όνειρα.

Τα όνειρα άλλων. Τα όνειρα του παρελθόντος..του μέλλοντος μα το παρόν διαγραμμένο στον παραλήπτη τους. Γράμματα που πλανιόντουσαν δίχως προορισμό.

Μπόρες της φωτιάς. Μπόρες από αλλού φερμένες. Από αυτό το πουθενά που ξεπηδά ο ήλιος. Ήλιος και βροχή θα γίνουν ένα. Και εσύ ένα γκρίζο αστέρι θα πετάξει από πάνω του τα πέπλα και το φως θα ξεχυθεί μέχρι τον πιο μακρινό πλανήτη.

Οι πληγωμένες καρδιές ξημερώνονται εκεί πoυ ανατέλλουν τα αδύνατα

Οι μέρες που ήμασταν μαζί μοιάζουν μακρινές αλλά ακόμα έχω το άρωμα σου στα μαλλιά μου..έχω κρύψει όλες τις φωτογραφίες γιατί μέσα τους ζωντανεύουν όλες οι θύμησες..τα γέλια ακούγονται και με κουφαίνουν…πόσο διαρκεί μια στιγμή ευτυχίας σε ρωτούσα και εσύ μου έλεγες για πάντα…είχες δίκιο για πάντα και ακόμα παραπάνω. Ο ουρανός είναι μαυρισμένος και τα σύννεφα τυλίγουν το μυαλό μου. Ξυπνάω  και πάλι με την ελπίδα πως όλα θα είναι ένας εφιάλτης, μα το όνειρο ζωντανεύει και με τα μάτια ανοιχτά. Σκιές παντού, παντού αναμνήσεις. Ο καναπές που καθόμασταν αγκαλιά τα βράδια. Η κούπα που πίναμε τον καφέ μας τα πρωινά. Το κόκκινο φόρεμα που μου είχες πάρει στα πρώτα μου γενέθλια στέκει ακόμα στην ντουλάπα μου..θέλω να το κρύψω μα  αυτό δε λέει να αλλάξει θέση.

Και αυτή η μέρα ξεκινάει με την ίδια ελπίδα πως κάτι θα πάει καλύτερα, πως κάτι θα αλλάξει ξαφνικά και δεν θα θυμάμαι. Πως το μυαλό μου θα καθαρίσει, και θα διαγραφεί κάθε πόνος απ’ το κορμί μου. Και όμως οι ελπίδες μου πέφτουν στο κενό, και βλέπω το ίδιο έργο και πάλι. Θεατής και πάλι της ζωής που εκτυλίσσεται γύρω μου. Θέλω να φύγω από την ταινία πριν να πέσουν οι τίτλοι τέλους γιατί τη συνέχεια την ξέρω. Ας μου κάνει ο Θεός μια έκπληξη και ας μην έρθουν τα πράγματα όπως τα έχω προβλέψει. Και τι δε θα έδινα να εισακουστεί αυτή η προσευχή μου..το γράμμα μου να φθάσει στον Ύψιστο πριν να είναι πια αργά. Όσες μέρες και αν έχουν περάσει μια πληγωμένη καρδιά ξέρει να περιμένει..μια πληγωμένη καρδιά ξέρει να ελπίζει. Και ξημερώνεται εκεί που ανατέλλουν τα αδύνατα.

Στα ταξίδια του νου δεν υπάρχουν σύνορα

Μοιάζει σαν να άργησε.
Κι όμως εγώ ακόμα περιμένω.
Στέκομαι στην άκρη και κοιτάζω με ανυπομονησία τα καράβια που φεύγουν.
Θέλω να κουνήσω το μαντήλι σε όσους μένουν πίσω.
Σε όσους θα ανυπομονούν για το γυρισμό μου.
Και ας είμαι εδώ ποτέ μου δεν έχω νιώσει το φευγιό μου περισσότερο.
Ο νους ταξιδεύει δίχως περιορισμούς.
Δεν τον ορίζω, δεν τον φυλακίζω.
Που τρέχεις καλέ μου;
Δίχως να σε νοιάζει ο τόπος.
Δίχως να σε νοιάζει ποιος σε περιμένει στο λιμάνι.
Μόνος.
Δίχως αποσκευές.
Δίχως να τον νοιάζει γιατι και πως.
Δίχως να τον νοιάζει πόσο θα λείψει.
Για τον νου δεν υπάρχει χρόνος.
Για τον νου υπάρχει μόνο η λαχτάρα.
Η λαχτάρα για την φυγή.
Που δε σε αφήνει να σταθείς σε ένα μέρος.
Δε σε αφήνει να ρίξεις άγκυρα.
Όπου και αν πας αυτός θα σκέφτεται τον επόμενο σταθμό.
Ο επόμενος σταθμός ίσως κρύβει τις λαχτάρες.
Ίσως τις ζωντανέψει.
Πόσο αξίζουν;
Και πόσο θα θελες να κλειστούν στα δυο σου χέρια.
Όλα αυτά αναλογίζεται και ταξιδεύει, δεν πατάει στη γη.
Και ας αργεί το καράβι της, έχει ήδη φύγει και δεν την αγγίζει κανένας και τίποτα.
Αυτά τα ταξίδια του μυαλού δίχως περιορισμούς.
Που φωλιάζουν μέσα σου και δεν μπορείς να απαλλαχτείς από αυτά αν δεν γίνεις σκλάβος τους.

Μάθε απ'τον πόνο και μην τον αφήνεις να σε στοιχειώνει!

Κάθε πόνος και ένα μάθημα.
Κάθε λάθος και ένας δάσκαλος.
Αλλιώς γίνεται δαίμονας.
Δαίμονας που σε καταδιώκει μέχρι να σε αρπάξει στα φριχτά του νύχια.
Μα είσαι μαχητής και του ξεφεύγεις.
Γίνεσαι μαχητής για να του ξεφεύγεις.
Μην τον καλείς.
Μην τον προκαλείς.
Μην τον προσκαλείς.
Η δύναμη που κρύβει ένας άνθρωπος στην ψυχή του είναι απερίγραπτη.
Σε αυτή να γραπώνεσαι κάθε φορά που ένα κύμα πλησιάζει.
Μη βυθίζεσαι.
Μην τα παρατάς.
Μην χάνεσαι σε σκέψεις, σε φόβους.
Κάθε φορά που κάτι στραβώνει να σκέφτεσαι τις στιγμές που ήσουν δυνατός.
Πιο δυνατός απ’ τις ήττες σου.
Ναι είσαι πιο δυνατός από αυτές.
Σκύψε μόνο για λίγο και ύστερα προχώρα.
Γενναίος δεν είναι όποιος δε φοβάται.
Μα εκείνος που παρ’ όλο που φοβάται προχωράει.
Μην παλεύεις με το μέσα σου.
Γιατί σε αυτές τις μάχες μπορεί και να χάσεις.
Και αυτές είναι οι χειρότερες ήττες.
Οι τρικλοποδιές που εσύ σου βάζεις.
Είσαι δυνατός.
Πίστεψε το και άφησε πίσω σου ότι σε πονάει, ότι σε προβληματίζει, ότι σε χαλάει, ότι σου τη δίνει στα νεύρα.
That’s life…
Βρες τις χαλαρές τις πλευρές..αυτές τις όμορφες που μοιάζουν σαν ερημικές παραλίες στο ηλιοβασίλεμα…
Υπάρχουν…λίγη προσπάθεια θέλει και μάτια ανοιχτά για να τις αναγνωρίσεις…
Κλείσε το κασετόφωνο που παίζει μέσα στο κεφάλι σου…και βρες νέες όμορφες μελωδίες …

Στα απλά είναι η αλήθεια..εκεί κρύβεται η ευτυχία!

Γίνε απλός όσο μπορείς..τα σύνθετα, τα πολυσύνθετα δε φέρνουν την ευτυχία. Μα είναι φορές που μπλέκεσαι σε δρόμους περίεργους.  Σε δρόμους που και εσύ ο ίδιος δε γνωρίζεις γιατί θέλεις να κάνεις εντύπωση. Θέλεις να εντυπωσιάσεις και το ίδιο το εγώ σου. Να μείνεις έκθαμβος μπροστά στην ομορφιά, στην εξωτική ομορφιά που προέρχεται από ξένα μέρη. Από εκεί που ποτέ δεν πήγες και όμως το ήθελες τόσο. Από εκεί που θαυμάζεις και όμως δε ξέρεις το γιατί..γιατί δεν είναι δικό σου….γιατί δεν είναι εσύ. Ακόμα και κάτι που δεν κατανοείς το θαυμάζεις και σου φαίνεται κάτι άλλο από εσένα. Μα που πήγε η ουσία, που χάθηκε; Ποια είναι η ουσία; Μα φυσικά η ουσία είναι ο,τι μιλάει στην καρδιά. Τι έχει την ίδια γλώσσα. Τι τη ζωντανεύει. Τι είναι αυτό που της δίνει και πάλι χρώμα; Αυτό είναι το εξωτικό. Αυτό που μιλάει την ίδια γλώσσα. Γιατί πόσο αξιοπερίεργο είναι αυτό; Να μιλάς την ίδια  γλώσσα. Και να νιώθεις δίχως εξηγήσεις. Να νιώθεις γιατί μιλάει η φύση σου και η αλήθεια σου. Αυτή την αλήθεια άκουσε την. Μη την χαραμίζεις. Μη της κλείνεις την πόρτα. Παρ’ την αγκαλιά και δείτε μαζί πως καίγονται τα άδικα στο τζάκι. Πως σε ζωντανεύει το δίκιο.

Μη φυλακίζεσαι στα πρέπει και στα αν!

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Στη προσπάθεια μας να αλλάξουμε κάτι υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Έπειτα ακολουθεί η αποδοχή. Γιατί διαφορετικά οτι μας ενοχλεί μπορεί να μας φυλακίσει. Να μας φυλακίσει μέσα στην ελπίδα μας πως θα γίνει κάποια ανατροπή, κάποια έκπληξη και η πορεία θα έρθει με την μεριά μας. Δέξου την πραγματικότητα ως έχει. Ακόμα και όταν δεν είναι όπως την ονειρεύτηκες. Μη φυλακίζεσαι στα πρέπει και στα αν.
Αν η ζωή σου ήταν αλλιώς δε θα ήσουν εσύ ο ίδιος. Και δεν χρειάζεται όλα να είναι τέλεια. Ούτε χρειάζεται, μα δεν πρόκειται και ποτέ να είναι. Η τύχη φτιάχνει τα δικά της σενάρια. Σενάρια που μερικές φορές ξεπερνούν και τη δική σου φαντασία. Και για να συνεχίσει το "έργο" πρέπει και εσύ να παίξεις τους ρόλους σου. Μπορεί να μην είναι αυτοί που ονειρεύτηκες. Μπορεί να μην ξέρεις που θα σε οδηγήσουν, και ποιος θα γίνεις μέσα από αυτούς τους ρόλους. Αλλά ξέρεις πως θες να συνεχίσεις, και δε θα γίνεις σκλάβος των φιλοδοξιών σου. Δεν τις ξεχνάς, μα μπορούν και να περιμένουν. Αποδέχεσαι λοιπόν κάθε ανατροπή και συνεχίζεις. Σε μια αβέβαιη συνέχεια που είναι όμως πέρα για πέρα πέρα αληθινή. Και η αλήθεια αξίζει περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.

Οι αδυναμίες μας ξυπνούν τη δύναμη μας!

Ψηλά πολύ ψηλά θα στείλω σαν σαΐτα ό,τι με ενοχλεί..ό,τι με τρώει, ό,τι βρίσκεται μέσα μου βαθιά και ανεβαίνει κάθε τόσο για να μου θυμίζει την ανθρώπινη μου φύση..την αδύναμη μου φύση. Με ενοχλούν οι αδυναμίες μου, και όμως με καρτερούν κάθε τόσο με μάτια δυνατά, με μάτια ανυπόμονα με οδηγούν για λίγα λεπτά σε δύσβατα μονοπάτια. Οι δυσκολίες σε διαλέγουν γιατί αντέχεις. Και όσα αντέχεις σε συντροφεύουν. Σε θυμώνουν γιατί θα ήθελες να ήσουν μια θάλασσα δίχως κύματα..δίχως παράπονα. Μα είσαι μια θάλασσα καθάρια..μόνο στα βάθη σου κρύβονται σκουριές που έρχονται στην επιφάνεια όταν τις κοιτάς. Αποροφιέσαι σε αυτές και ξεχνάς την καθαρότητα σου..ξεχνάς τη γαλήνη σου. Αξίζει να μαυρίζεις την ύπαρξη σου με αυτές τις σκουριές;.. Άρπαξε τες με όλη σου τη δύναμη..
Μη πνίγεσαι μέσα τους..άρπαξε τες και στείλε τις μακριά, όσο πιο μακριά μπορείς. Βυθίσου μετά και πάλι στη γαλήνη σου να εξαγνιστείς, να καθαρίσεις κάθε γωνιά της ψυχής σου. Και μετά πάλι απ' την αρχή. Συνεχίζεις..πάντα θα συνεχίζεις. Μα συνέχισε απολαμβάνοντας την ησυχία σου. Αυτή τη δυνατή ησυχία και σιωπή που απλώνεται μέσα σου ύστερα απο κάθε κερδισμένη μάχη. Κάθε μάχη που δόθηκε απο καρδιάς είναι κερδισμένη. Κάθε μάχη που δόθηκε με φόβο χάνεται. Διάλεξε τη ζωή που σιγοκαίει μέσα σου, διάλεξε την ελπίδα που η φλόγα της παραμένει άσβεστη ως το τέλος. Πέτα τη σαΐτα μακριά σαν να είναι η τελευταία σου. Σαν να είναι η μοναδική σου. Και έτσι όπως θα φεύγει ξέχασε την..αποχαιρέτισε την..ευχαρίστησε την για την ευκαιρία που σου έδωσε να ανακαλύψεις όλη σου τη δύναμη.