Γίνε απλός όσο μπορείς..τα σύνθετα, τα πολυσύνθετα δε
φέρνουν την ευτυχία. Μα είναι φορές που μπλέκεσαι σε δρόμους περίεργους. Σε δρόμους που και εσύ ο ίδιος δε γνωρίζεις
γιατί θέλεις να κάνεις εντύπωση. Θέλεις να εντυπωσιάσεις και το ίδιο το εγώ σου.
Να μείνεις έκθαμβος μπροστά στην ομορφιά, στην εξωτική ομορφιά που προέρχεται από
ξένα μέρη. Από εκεί που ποτέ δεν πήγες και όμως το ήθελες τόσο. Από εκεί που
θαυμάζεις και όμως δε ξέρεις το γιατί..γιατί δεν είναι δικό σου….γιατί δεν
είναι εσύ. Ακόμα και κάτι που δεν κατανοείς το θαυμάζεις και σου φαίνεται κάτι
άλλο από εσένα. Μα που πήγε η ουσία, που χάθηκε; Ποια είναι η ουσία; Μα φυσικά
η ουσία είναι ο,τι μιλάει στην καρδιά. Τι έχει την ίδια γλώσσα. Τι τη
ζωντανεύει. Τι είναι αυτό που της δίνει και πάλι χρώμα; Αυτό είναι το εξωτικό. Αυτό
που μιλάει την ίδια γλώσσα. Γιατί πόσο αξιοπερίεργο είναι αυτό; Να μιλάς την
ίδια γλώσσα. Και να νιώθεις δίχως
εξηγήσεις. Να νιώθεις γιατί μιλάει η φύση σου και η αλήθεια σου. Αυτή την
αλήθεια άκουσε την. Μη την χαραμίζεις. Μη της κλείνεις την πόρτα. Παρ’ την
αγκαλιά και δείτε μαζί πως καίγονται τα άδικα στο τζάκι. Πως σε ζωντανεύει το
δίκιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου