Οι μέρες που ήμασταν μαζί μοιάζουν μακρινές αλλά ακόμα έχω
το άρωμα σου στα μαλλιά μου..έχω κρύψει όλες τις φωτογραφίες γιατί μέσα τους ζωντανεύουν
όλες οι θύμησες..τα γέλια ακούγονται και με κουφαίνουν…πόσο διαρκεί μια στιγμή
ευτυχίας σε ρωτούσα και εσύ μου έλεγες για πάντα…είχες δίκιο για πάντα και
ακόμα παραπάνω. Ο ουρανός είναι μαυρισμένος και τα σύννεφα τυλίγουν το μυαλό
μου. Ξυπνάω και πάλι με την ελπίδα πως
όλα θα είναι ένας εφιάλτης, μα το όνειρο ζωντανεύει και με τα μάτια ανοιχτά. Σκιές
παντού, παντού αναμνήσεις. Ο καναπές που καθόμασταν αγκαλιά τα βράδια. Η κούπα
που πίναμε τον καφέ μας τα πρωινά. Το κόκκινο φόρεμα που μου είχες πάρει στα
πρώτα μου γενέθλια στέκει ακόμα στην ντουλάπα μου..θέλω να το κρύψω μα αυτό δε λέει να αλλάξει θέση.
Και αυτή η μέρα ξεκινάει με την ίδια ελπίδα πως κάτι θα πάει
καλύτερα, πως κάτι θα αλλάξει ξαφνικά και δεν θα θυμάμαι. Πως το μυαλό μου θα
καθαρίσει, και θα διαγραφεί κάθε πόνος απ’ το κορμί μου. Και όμως οι ελπίδες
μου πέφτουν στο κενό, και βλέπω το ίδιο έργο και πάλι. Θεατής και πάλι της ζωής
που εκτυλίσσεται γύρω μου. Θέλω να φύγω από την ταινία πριν να πέσουν οι τίτλοι
τέλους γιατί τη συνέχεια την ξέρω. Ας μου κάνει ο Θεός μια έκπληξη και ας μην
έρθουν τα πράγματα όπως τα έχω προβλέψει. Και τι δε θα έδινα να εισακουστεί
αυτή η προσευχή μου..το γράμμα μου να φθάσει στον Ύψιστο πριν να είναι πια
αργά. Όσες μέρες και αν έχουν περάσει μια πληγωμένη καρδιά ξέρει να
περιμένει..μια πληγωμένη καρδιά ξέρει να ελπίζει. Και ξημερώνεται εκεί που ανατέλλουν
τα αδύνατα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου