Υπάρχει μέσα μας ένα κέντρο γύρω από το οποίο γυρίζει η σκέψη μας και τα αισθήματα μας.
Μια βάση στην οποία χτίζετε η ζωή μας. Υπάρχουν εποχές που αλλάζει, μα και άλλες που γίνεται αόρατο. Δεν υπάρχει για μας όσο και αν προσπαθούμε αδυνατούμε να το δούμε.
Δεν θέλουμε; Ή δεν υπάρχει;
Είναι το νόημα μας. Αυτό για το οποίο ξυπνάμε το πρωί.
Αυτό για το οποίο ανατέλλει ο ήλιος μας.
Γι’ αυτό ανοίγουμε τα μάτια μας, γι’ αυτό τραβάμε τις κουρτίνες.
Είναι πηγή ανεξάντλητη. Κάθε που τ’ αποθέματα μας λιγοστεύουν σκύβουμε και πίνουμε τ’ αθάνατο νερό.
Αυτό που σε κάνει να βλέπεις οράματα. Όλα τα φανερά και τ’ απόκρυφα μαζί πιασμένα χέρι-χέρι να ξεκινούν τη βόλτα τους για την αιωνιότητα.
Και είναι λέξη βαριά η αιωνιότητα, ο νους να τη συλλάβει δυσκολεύεται.
Μα τα πραγματικά μόνο αιώνια διαρκούν.
Τα εφήμερα είναι πολλές φορές λαμπερά, σε θαμπώνουν μα διαρκούν όσο ένα πυροτέχνημα. Το θαυμάζεις για λίγο μα το ξεχνάς σε λίγο. Πως κρύβεται κάτι φορές πίσω απ’ το θυμό μας. Αυτό το συναίσθημα που σε κυριεύει, σε τυφλώνει, σε κάνει σκλάβο του και δε λαχταράς τίποτα άλλο απ’ το να ικανοποιηθεί ο εγωισμός σου, η φιλοδοξία σου για την τελειότητα.
Μια τελειότητα που δεν είναι όνειρο μα εφιάλτης γιατί ακόμα και αν τη βρεις στο επόμενο λεπτό την έχεις χάσει ή ψάχνεις για μια άλλη πιο τέλεια τελειότητα. Και σ’ αυτές η σκάλα δε τελειώνει ποτέ είναι και απ’ το Θεό πιο πέρα. Τότε γιατί την αναζητάμε; Ίσως γιατί το ταξίδι της ζωής γίνεται πιο συναρπαστικό και ας συνοδεύεται με πόνο; Μας αρέσει να πονάμε; Μάλλον γεννηθήκαμε με αυτόν, με τον πόνο και ένα παράπονο. Ότι ποτέ δε θα φθάσουμε στο φως. Στιγμιαία λουζόμαστε στο θάμβος του και έρχεται πάλι το σκοτάδι.
Σε αυτό το παιχνίδι υπάρχει ένα κλειδί, το εσωτερικό το προσωπικό νόημα. Μπορεί να πάρει όσες μορφές θες. Χωρίς αυτό η ζωή είναι ταξίδι δίχως σκοπό, τραγούδι δίχως ήχο. Με αυτό οι αισθήσεις παίρνουν φωτιά και βρίσκεις στην ασχήμια ομορφιά. Και το δάκρυ το κάνεις γέλιο. Το ρολόι του κόσμου σήμανε 12 και εσύ συνεχίζεις να χορεύεις αγκαλιά με το πεπρωμένο σου. Τι και αν τα μάγια λύθηκαν φοράς ακόμα το γυάλινο γοβάκι σου.
Εσύ η νεράιδα εσύ και η Σταχτοπούτα.
Το ραβδί είναι στο χέρι σου και η μοίρα σου επίσης. Μην κρυφτείς στη γωνιά, μη κλάψεις. Και αν δε μπορείς ν’ αντισταθείς στάσου μόνο για λίγο να ξαποστάσεις, με τα δάκρυα να πλύνεις τα κρίματα σου. Ύστερα σήκω και προχώρα.
Η ζωή ξέρει μόνο να προχωρά μπροστά. Στάσου στο πλάι της και πάτε εκεί που σε πάνε τα φτερά σου.
http://wp.loveletters.gr/%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%80%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7/
