Στα ταξίδια του νου δεν υπάρχουν σύνορα

Μοιάζει σαν να άργησε.
Κι όμως εγώ ακόμα περιμένω.
Στέκομαι στην άκρη και κοιτάζω με ανυπομονησία τα καράβια που φεύγουν.
Θέλω να κουνήσω το μαντήλι σε όσους μένουν πίσω.
Σε όσους θα ανυπομονούν για το γυρισμό μου.
Και ας είμαι εδώ ποτέ μου δεν έχω νιώσει το φευγιό μου περισσότερο.
Ο νους ταξιδεύει δίχως περιορισμούς.
Δεν τον ορίζω, δεν τον φυλακίζω.
Που τρέχεις καλέ μου;
Δίχως να σε νοιάζει ο τόπος.
Δίχως να σε νοιάζει ποιος σε περιμένει στο λιμάνι.
Μόνος.
Δίχως αποσκευές.
Δίχως να τον νοιάζει γιατι και πως.
Δίχως να τον νοιάζει πόσο θα λείψει.
Για τον νου δεν υπάρχει χρόνος.
Για τον νου υπάρχει μόνο η λαχτάρα.
Η λαχτάρα για την φυγή.
Που δε σε αφήνει να σταθείς σε ένα μέρος.
Δε σε αφήνει να ρίξεις άγκυρα.
Όπου και αν πας αυτός θα σκέφτεται τον επόμενο σταθμό.
Ο επόμενος σταθμός ίσως κρύβει τις λαχτάρες.
Ίσως τις ζωντανέψει.
Πόσο αξίζουν;
Και πόσο θα θελες να κλειστούν στα δυο σου χέρια.
Όλα αυτά αναλογίζεται και ταξιδεύει, δεν πατάει στη γη.
Και ας αργεί το καράβι της, έχει ήδη φύγει και δεν την αγγίζει κανένας και τίποτα.
Αυτά τα ταξίδια του μυαλού δίχως περιορισμούς.
Που φωλιάζουν μέσα σου και δεν μπορείς να απαλλαχτείς από αυτά αν δεν γίνεις σκλάβος τους.

Μάθε απ'τον πόνο και μην τον αφήνεις να σε στοιχειώνει!

Κάθε πόνος και ένα μάθημα.
Κάθε λάθος και ένας δάσκαλος.
Αλλιώς γίνεται δαίμονας.
Δαίμονας που σε καταδιώκει μέχρι να σε αρπάξει στα φριχτά του νύχια.
Μα είσαι μαχητής και του ξεφεύγεις.
Γίνεσαι μαχητής για να του ξεφεύγεις.
Μην τον καλείς.
Μην τον προκαλείς.
Μην τον προσκαλείς.
Η δύναμη που κρύβει ένας άνθρωπος στην ψυχή του είναι απερίγραπτη.
Σε αυτή να γραπώνεσαι κάθε φορά που ένα κύμα πλησιάζει.
Μη βυθίζεσαι.
Μην τα παρατάς.
Μην χάνεσαι σε σκέψεις, σε φόβους.
Κάθε φορά που κάτι στραβώνει να σκέφτεσαι τις στιγμές που ήσουν δυνατός.
Πιο δυνατός απ’ τις ήττες σου.
Ναι είσαι πιο δυνατός από αυτές.
Σκύψε μόνο για λίγο και ύστερα προχώρα.
Γενναίος δεν είναι όποιος δε φοβάται.
Μα εκείνος που παρ’ όλο που φοβάται προχωράει.
Μην παλεύεις με το μέσα σου.
Γιατί σε αυτές τις μάχες μπορεί και να χάσεις.
Και αυτές είναι οι χειρότερες ήττες.
Οι τρικλοποδιές που εσύ σου βάζεις.
Είσαι δυνατός.
Πίστεψε το και άφησε πίσω σου ότι σε πονάει, ότι σε προβληματίζει, ότι σε χαλάει, ότι σου τη δίνει στα νεύρα.
That’s life…
Βρες τις χαλαρές τις πλευρές..αυτές τις όμορφες που μοιάζουν σαν ερημικές παραλίες στο ηλιοβασίλεμα…
Υπάρχουν…λίγη προσπάθεια θέλει και μάτια ανοιχτά για να τις αναγνωρίσεις…
Κλείσε το κασετόφωνο που παίζει μέσα στο κεφάλι σου…και βρες νέες όμορφες μελωδίες …

Στα απλά είναι η αλήθεια..εκεί κρύβεται η ευτυχία!

Γίνε απλός όσο μπορείς..τα σύνθετα, τα πολυσύνθετα δε φέρνουν την ευτυχία. Μα είναι φορές που μπλέκεσαι σε δρόμους περίεργους.  Σε δρόμους που και εσύ ο ίδιος δε γνωρίζεις γιατί θέλεις να κάνεις εντύπωση. Θέλεις να εντυπωσιάσεις και το ίδιο το εγώ σου. Να μείνεις έκθαμβος μπροστά στην ομορφιά, στην εξωτική ομορφιά που προέρχεται από ξένα μέρη. Από εκεί που ποτέ δεν πήγες και όμως το ήθελες τόσο. Από εκεί που θαυμάζεις και όμως δε ξέρεις το γιατί..γιατί δεν είναι δικό σου….γιατί δεν είναι εσύ. Ακόμα και κάτι που δεν κατανοείς το θαυμάζεις και σου φαίνεται κάτι άλλο από εσένα. Μα που πήγε η ουσία, που χάθηκε; Ποια είναι η ουσία; Μα φυσικά η ουσία είναι ο,τι μιλάει στην καρδιά. Τι έχει την ίδια γλώσσα. Τι τη ζωντανεύει. Τι είναι αυτό που της δίνει και πάλι χρώμα; Αυτό είναι το εξωτικό. Αυτό που μιλάει την ίδια γλώσσα. Γιατί πόσο αξιοπερίεργο είναι αυτό; Να μιλάς την ίδια  γλώσσα. Και να νιώθεις δίχως εξηγήσεις. Να νιώθεις γιατί μιλάει η φύση σου και η αλήθεια σου. Αυτή την αλήθεια άκουσε την. Μη την χαραμίζεις. Μη της κλείνεις την πόρτα. Παρ’ την αγκαλιά και δείτε μαζί πως καίγονται τα άδικα στο τζάκι. Πως σε ζωντανεύει το δίκιο.

Μη φυλακίζεσαι στα πρέπει και στα αν!

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Στη προσπάθεια μας να αλλάξουμε κάτι υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Έπειτα ακολουθεί η αποδοχή. Γιατί διαφορετικά οτι μας ενοχλεί μπορεί να μας φυλακίσει. Να μας φυλακίσει μέσα στην ελπίδα μας πως θα γίνει κάποια ανατροπή, κάποια έκπληξη και η πορεία θα έρθει με την μεριά μας. Δέξου την πραγματικότητα ως έχει. Ακόμα και όταν δεν είναι όπως την ονειρεύτηκες. Μη φυλακίζεσαι στα πρέπει και στα αν.
Αν η ζωή σου ήταν αλλιώς δε θα ήσουν εσύ ο ίδιος. Και δεν χρειάζεται όλα να είναι τέλεια. Ούτε χρειάζεται, μα δεν πρόκειται και ποτέ να είναι. Η τύχη φτιάχνει τα δικά της σενάρια. Σενάρια που μερικές φορές ξεπερνούν και τη δική σου φαντασία. Και για να συνεχίσει το "έργο" πρέπει και εσύ να παίξεις τους ρόλους σου. Μπορεί να μην είναι αυτοί που ονειρεύτηκες. Μπορεί να μην ξέρεις που θα σε οδηγήσουν, και ποιος θα γίνεις μέσα από αυτούς τους ρόλους. Αλλά ξέρεις πως θες να συνεχίσεις, και δε θα γίνεις σκλάβος των φιλοδοξιών σου. Δεν τις ξεχνάς, μα μπορούν και να περιμένουν. Αποδέχεσαι λοιπόν κάθε ανατροπή και συνεχίζεις. Σε μια αβέβαιη συνέχεια που είναι όμως πέρα για πέρα πέρα αληθινή. Και η αλήθεια αξίζει περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.

Οι αδυναμίες μας ξυπνούν τη δύναμη μας!

Ψηλά πολύ ψηλά θα στείλω σαν σαΐτα ό,τι με ενοχλεί..ό,τι με τρώει, ό,τι βρίσκεται μέσα μου βαθιά και ανεβαίνει κάθε τόσο για να μου θυμίζει την ανθρώπινη μου φύση..την αδύναμη μου φύση. Με ενοχλούν οι αδυναμίες μου, και όμως με καρτερούν κάθε τόσο με μάτια δυνατά, με μάτια ανυπόμονα με οδηγούν για λίγα λεπτά σε δύσβατα μονοπάτια. Οι δυσκολίες σε διαλέγουν γιατί αντέχεις. Και όσα αντέχεις σε συντροφεύουν. Σε θυμώνουν γιατί θα ήθελες να ήσουν μια θάλασσα δίχως κύματα..δίχως παράπονα. Μα είσαι μια θάλασσα καθάρια..μόνο στα βάθη σου κρύβονται σκουριές που έρχονται στην επιφάνεια όταν τις κοιτάς. Αποροφιέσαι σε αυτές και ξεχνάς την καθαρότητα σου..ξεχνάς τη γαλήνη σου. Αξίζει να μαυρίζεις την ύπαρξη σου με αυτές τις σκουριές;.. Άρπαξε τες με όλη σου τη δύναμη..
Μη πνίγεσαι μέσα τους..άρπαξε τες και στείλε τις μακριά, όσο πιο μακριά μπορείς. Βυθίσου μετά και πάλι στη γαλήνη σου να εξαγνιστείς, να καθαρίσεις κάθε γωνιά της ψυχής σου. Και μετά πάλι απ' την αρχή. Συνεχίζεις..πάντα θα συνεχίζεις. Μα συνέχισε απολαμβάνοντας την ησυχία σου. Αυτή τη δυνατή ησυχία και σιωπή που απλώνεται μέσα σου ύστερα απο κάθε κερδισμένη μάχη. Κάθε μάχη που δόθηκε απο καρδιάς είναι κερδισμένη. Κάθε μάχη που δόθηκε με φόβο χάνεται. Διάλεξε τη ζωή που σιγοκαίει μέσα σου, διάλεξε την ελπίδα που η φλόγα της παραμένει άσβεστη ως το τέλος. Πέτα τη σαΐτα μακριά σαν να είναι η τελευταία σου. Σαν να είναι η μοναδική σου. Και έτσι όπως θα φεύγει ξέχασε την..αποχαιρέτισε την..ευχαρίστησε την για την ευκαιρία που σου έδωσε να ανακαλύψεις όλη σου τη δύναμη.

Το ταξίδι των ονείρων περνάει μέσα από μάχες!

Είναι μεγάλη τύχη να βλέπεις τα όνειρα σου να πραγματώνονται. Και αποδεικνείεται περίτρανα όλες τις φορές πως η εκπλήρωση είναι απλά η αρχή. Είναι το πρώτο σκαλί μιας καινούργιας σκάλας που καλείσαι να ανέβεις. Όση υπομονή είχες για να περιμένεις να το αγγίξεις, άλλη τόση και ακόμα παραπάνω χρειάζεται για να το κρατήσεις. Η χαρά και η μαγεία είναι στην αρχή κυρίως, μετά χρειάζεται δουλειά, πολύ δουλειά. Σίγουρα θα αμφισβητήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Θα σκεφτείς πως είσαι φτιαγμένος για κάτι άλλο, δεν ξέρεις να κάνεις όνειρα, είναι καλύτερα να τα παρατήσεις και να αρχίσεις να κυνηγάς κάτι καλύτερο. Το ταξίδι της προσπάθειας είναι ακόμα πιο συναρπάστικο από ότι περίμενες όμως. Καθημερινός μόχθος. Καθημερινές διαψεύσεις του εαυτού σου που ισχυρίζεται πως δεν μπορείς. Πτώσεις μετά την ανηφόρα. Και ανηφόρα μετά από πτώσεις. Μια διαδρομή ατελείωτη. Σταματάς που και που και αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό. Κάτι που σε βάζει σε τέτοιο κόπο, σε μια τροχιά ανακατεύθυνσης, και επαναπροσδιορισμού. Που σε κάνει να αλλάζεις όρια, που έχει εντάσεις. Φυσικά και αξίζει. Μέσα από τέτοιες μάχες βγαίνεις ένας άλλος. Σίγουρα πιο δυνατός και πιο σοφός. Ακόμα και αν κάποιες στιγμές βγεις χαμένος και χρειαστεί να κάνεις επανεκίνηση. Ακόμα και τότε θα πεις...το ταξίδι όμως άξιζε!!!

Εκτίμησε όσα έχεις για να αποκτήσεις όσα επιθυμείς!

Τα όνειρα μοιάζουν με τον ήλιο στο τέλος της διαδρομής. Όσο και αν τρέχεις να τον αγγίξεις όλο και αυτός απομακρύνεται. Βλέπεις ανθρώπους που έχουν τα πάντα και δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι. Και βλέπεις ανθρώπους που έχουν λίγα και όμως χαμογελούν από καρδιάς. Εκτιμούν τη ζωή αλλιώς. Εκτιμούν και χαίρονται όσα έχουν  και ας είναι λίγα. Κοιτώντας λοιπόν όσα βρίσκονται στην απέναντι όχθη ξεχνάμε αυτά που βρίσκονται στη δική μας. Και τι μας κάνει να πιστεύουμε πως αν τα αποκτήσουμε τότε θα λάμψουμε..τότε θα αγγίξουμε τον ήλιο; Αν δε μπορούμε να χαρούμε και τα αδειανά μας χέρια..αν γεμίσουν τότε θα τα εκτιμήσουμε περισσότερο; Ή θα ξεκινήσουμε ένα καινούργιο κυνήγι ξεχνώντας να χαρούμε. Και αν χρόνια ζούμε δίχως αυτά, κοιμώντας μόνοι σε διπλό κρεββάτι. Μήπως αντέχουμε και δεν τα έχουμε ανάγκη όσο πιστεύουμε;
Μήπως το ζητούμενο είναι να έχουμε κάτι να κυνηγάμε και όχι να απολαύσουμε τα κεκτημένα μας; Γιατί όταν πλέον γίνονται δικά μας χάνουν την αξία τους. Όμορφο να κυνηγάς μα ακόμα πιο όμορφο να απολαμβάνεις. Να ψάχνεις να βρεις τις κρυμμένες απολαύσεις, τις κρυμμένες αλήθειες, το κρυμμένο φως. Ακόμα και όταν πιστεύεις πως όλα αυτά έχουν χαθεί, να συνεχίσεις να ψάχνεις για κρυμμένα διαμάντια στην άμμο. Και αυτό το κυνήγι αξίζει. Να προπονείς τον εαυτό σου να δεχτεί τις μεγάλες χαρές, απολαμβάνοντας πρώτα τις μικρές.