Πέτα την τελειομανία απ' το παράθυρο

Έχω αφήσει την τελειότητα στην άκρη δε με αφορά.

Με κοιτούσε με ένα μάτι και ξετρύπωνε από το πουθενά.

Έμπαινε μες στο μυαλό μου και δημιουργούσε τέρατα.

Παραμέριζε την ευτυχία και καταλάμβανε αυτή ολόκληρο το χώρο.

Θα μπορούσαμε να γίνουμε και φίλες μα αυτή χαλούσε κάθε μου σχέδιο.

Προτιμώ να κάνω φίλες την αλήθεια και τη στιγμή.

Αυτές σε καλοδέχονται με ένα χαμόγελο πλατύ.

Τους αρκεί ότι έχεις και δεν κοιτούν ότι δεν έχεις.

Σπέρνουν λουλούδια και όχι τέρατα.

Δεν πονούν μα γιατρεύουν τον πόνο.

Θέλω να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου μα να εκτιμώ την κάθε στιγμή, κάθε εξέλιξη.

Να πράττω ότι αγαπώ να δίνω μορφή σε ότι υπάρχει μέσα μου.

Να έχω στο νου μου τη χαρά που βγαίνει πηγαία και όχι να κρίνω το καθετί γύρω μου και πιο πολύ εμένα.

Θέλω να αισθάνομαι περισσότερο και να σκέφτομαι λιγότερο.

Δεύτερη ζωή δεν έχει (Ελύτης).

Μα αν αυτή τη μια που σου δόθηκε τη ζήσεις έτσι όπως σου αρμόζει να τη ζήσεις και την απολαύσεις στο έπακρο αρκεί και περισσεύει.

Και στις ατέλειες υπάρχει γλύκα.

Στις ατέλειες δείχνεις την εμπιστοσύνη που έχεις σ’ εσένα μα και πόσο είσαι ασφαλής μέσα στο εγώ σου.

Εκεί δείχνεις και τη δύναμη που κρύβεις για να ισιώσεις τα στραβά.

Δεν αγαπάμε κάποιον για την τελειότητα του μα για την αλήθεια του.

Και έτσι θέλουμε να μας αγαπάνε γι’ αυτό που είμαστε και όχι γι’ αυτό που θα θέλανε να ήμασταν.

Αλλά και ούτε γι’ αυτό που θα έπρεπε να ήμασταν.

Στα λάθη φαίνεται η αγάπη.

Αν μπορείς να αγαπήσεις τα λάθη τότε αγαπάς πραγματικά

http://wp.loveletters.gr/μην-αγαπάς-κάποιον-για-την-τελειότητά/

Ζήσε σε έναν κόσμο που αναπνέεις

Θέλω να ξέρεις πως δε με νοιάζει πως που και που φοβάσαι.

Δε με νοιάζει που διστάζεις.

Που κρύβεσαι και φοβάσαι να φανείς.

Γιατί φοβάσαι τα λάθη σου, τις αδυναμίες σου, τις ταμπέλες που τόσα χρόνια σου φοράνε και συνεχίζουν να σου φοράνε.

Είσαι αργός. Είσαι πολύ αδύνατος. Είσαι λιγομίλητος. Έχεις άσχημη μύτη. Έχεις μεγάλα αυτιά.

Δεν είσαι δημοφιλής. Φοράς σιδέρακια. Φοράς γυαλιά. Είσαι αφηρημένος. Είσαι απρόσεχτος.

Είσαι μοναχικός. Είσαι τεμπέλης. Όλα αυτά έγιναν κουβάρι και μπλέχτηκαν μέσα σου.

Κοιτούσες την εικόνα σου μέσα απ’ τα δικά τους μάτια.

Συγκέντρωνες την προσοχή σου εκεί.

Κλεινόσουν στο δωμάτιο σου ακούγοντας τα θλιβερά σου τραγούδια μουντζουρώνοντας χαρτιά.

Ίσως πέρασαν χρόνια για να καταλάβεις πως αυτές ήταν απλές λέξεις, απλές ταμπέλες που το μόνο που θα έπρεπε να κάνεις είναι να τις βάλεις κάτω και να τις πατήσεις.

Και να πεις. Είμαι αυτός που είμαι. Και ναι δεν με νοιάζει τι θα πείτε. Γιατί δεν με ξέρετε.

Ξέρετε απλά ένα κομμάτι μου. Αυτό που θέλω εγώ να δείχνω. Τα λόγια σας δεν με ακουμπάνε.

Τα λόγια είναι βέλη που εκτοξεύονται και κάποιους τους πληγώνουν.

Σε πληγώνανε και εσύ μετρούσες κάθε σου λέξη. Δεν ήθελες να γίνεις σαν και αυτούς.

Και ναι σου βγάζω το καπέλο που το κατάφερες. Να μην κυλιστείς στις λάσπες για να τονώσεις το εγώ σου και να φανείς πιο δυνατός.

Γιατί όσο αδύναμος και αν μοιάζεις κάποιες φορές. Ξέρω πως είσαι μέσα σου θεριό ανήμερο.

Να το βγάζεις που και που. Μη φοβάσαι. Το δικό σου το θεριό κακό δε θα κάνει σε κανένα.

Γιατί μόνο απ’ τις δικές σου σάρκες τράφηκε. Και είναι πλέον χορτασμένο.

Βγάλε το μια βόλτα μέχρι την πλατεία να δει και αυτό τον ήλιο που ανατέλλει. Και ας το πλέον ελεύθερο.

Το χρυσό κλουβί που του έχτισες είναι πλέον φυλακή.

Ας το ελεύθερο στην μεγάλη φυλακή αυτού του κόσμου δίχως κάγκελα μα με όρια πολλά και πρέπει.

Ας το ν’ αναπνεύσει.

http://wp.loveletters.gr/4248-2/

Ο βυθός είναι άγγελος και δαίμονας μαζί

Βρίσκομαι κάπου στη μέση του ωκεανού.

Εκεί που τα νερά βάφονται στο χρώμα του χάους.

Σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο.

Σκέφτομαι να κοιτάξω κάτω μα με όλο αυτό  το απόλυτο μηδέν φοβάμαι πως θα με πιάσει ίλιγγος και θα πέσω μέσα του.

Ισορροπώ στα κύματα που έρχονται με κινήσεις ακροβάτη.

Ακροβατώ ξανά σε αυτά που βλέπω και σε αυτά που σκέφτομαι.

Τα δεύτερα αλλάζουν τα πρώτα.

Οι σκέψεις δίνουν μορφή σε ότι υπάρχει γύρω μου και  το ζωγραφίζουν με δικές τους πινελιές .

Ρίχνει φως μέσα στο μαύρο

Ο βυθός μεταλλάσσεται σε ένα υπόγειο με κρυμμένους θησαυρούς.

Παντού λαμπυρίζουν χρυσάφια, πολύτιμοι λίθοι …

Η αντανάκλαση φτιάχνει ένα τόξο πολύχρωμο, ένα ουράνιο τόξο.

Που έπεσε απ’ τα σύννεφα στο βυθό,  μα δεν έχασε την λάμψη του.

Τα παιχνίδια του φωτός σε τραβάνε κοντά τους, θέλεις να βυθιστείς στο απύθμενο χάος… πλέον δίχως φόβο μα με πάθος.

Γιατί οι θησαυροί κρύβονται εκεί..είδες ποτέ σου θησαυρό στη στεριά;

Όχι ..

Νανουρίζονται απο τα κύματα.

Εκεί δίχως να φαίνονται.

Δε πρέπει να τους ξεχνάς μα να γυρνάς που και που να τους χαϊδεύεις και να θαυμάζεις τη λάμψη τους.

Να μην στέκουν για καιρό μόνοι τους γιατί αν και πολύτιμοι θαμπώνουν.

Και τις στιγμές που θαμπώνουν τόσο  κρύβονται κάτω από  τη σκόνη.

Οι αμφιβολίες καλύπτουν την λάμψη τους.

Δεν γίνεται να λάμπεις και να αμφιβάλεις ταυτόχρονα.

Πρέπει να είσαι σίγουρος για αυτά που διαθέτεις,  για αυτά που είσαι.

Οι πολλές αμφιβολίες σβήνουν τα φώτα και ο βυθός ξαναπαίρνει το χρώμα του χάους.

Τα κύματα ψηλώνουν και οι κινήσεις πλέον πρέπει να είναι σταθερές με ακρίβεια δίχως λάθη.

Τα λάθη δεν επιτρέπονται όταν τα κύματα ψηλώνουν.

Ο φόβος μη βυθιστείς μέσα τους θα σε παρασύρει .

Μα το να κρατηθείς στο ύψος σου θα είναι σωτήριο.

Κάθε κύμα είναι και μια μάχη.

Κάθε κύμα ένα μάθημα.

Κάθε κύμα μια πρόκληση.

 

Με το βλέμμα στραμμένο στο αύριο ξεχνάμε να ζήσουμε το τώρα

Το νιώθω να πλησιάζει δε ξέρω σε ποια στροφή του χρόνου βρίσκεται αλλά κινείται πλέον στην τροχιά μου.

Δε θέλω να σπρώξω τις πέτρες από μπροστά μου έχω τη διάθεση απλά να τις αφήσω να κυλήσουν. Δε θέλω να παλέψω με τα κύματα θέλω να ταξιδέψω μαζί τους μέχρι να με βγάλουν σε στεριά.

Θα βρω άραγε ποτέ στεριά;

Αφού μου αρέσουν τόσο τα ταξίδια δε πιστεύω να αράξω και πολύ ακόμα και αν βρω.

Η λαχτάρα όταν περιμένεις να φθάσεις κάπου είναι πολλές φορές μεγαλύτερη απ’ τη χαρά που εισπράττεις όταν τελικά φθάνεις.

Αν αυτό το κάτι δεν ήταν για σένα ή γιατί συνέχεια λαχταράμε το κάτι παραπάνω.

Και πότε θα απολαύσουμε όσα με κόπο κατακτήσαμε.

Ας κάνουμε μια στάση να αναλογιστούμε που ήμασταν και που φτάσαμε.

Πως έχουμε αρκετά αγαθά για να νιώθουμε ευτυχισμένοι και δεν έχουμε ανάγκη μόνο να ξεπερνάνε διαρκώς τα όρια μας.

Το άπειρο ανοίγεται μπροστά μας πόσο άραγε διαρκεί η ευτυχία μέσα του.

Είναι μόνο στιγμές ή μπορεί να γίνει κάτι μονιμότερο.

Και αν γίνει θα αξίζει το ίδιο;

Έχουμε μάθει να καρτερούμε τις μεγάλες

στιγμές και κοιτώντας προς το μέρος τους χάνουμε τα απλά τα καθημερινά, περνούν απ ’τα χέρια μας βαδίζοντας στο πουθενά ντυμένες με ελπίδες που απογυμνώθηκαν μπροστά στη κυνικότητα μας μα δε δώσαμε καμία προσοχή.

Έτσι όπως έχουμε το βλέμμα στραμμένο στο αύριο το τώρα φεύγει δίχως να αφήσει κανένα αποτύπωμα.

Μα υπήρξαν και εκείνες οι στιγμές που άφησαν το σημάδι τους και όσο και αν τρέχαμε μπροστά με τους δείκτες του ρολογιού αγκαλιά σταθήκαμε για λίγο και κοιτάξαμε, είναι εκεί που το βλέμμα συναντήθηκε με το όνειρο.

Εκεί που η καρδιά έτρεξε πιο γρήγορα απ’ το νου και στάθηκε για λίγο να ζήσει, να νιώσει το άγγιγμα του χρόνου. Να αγκαλιάσει την απόλυτη προσωπική αλήθεια που ήταν θαμμένη κάτω από μύρια ψέματα.

Αυτές τις στιγμές κουβαλάει η ψυχή και της κρατά τις νύχτες συντροφιά ξαγρυπνώντας στο ξημέρωμα των νέων πραγμάτων.

http://wp.loveletters.gr/%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AC

Το κορίτσι με το κόκκινο σακίδιο

Ήτανε κάποτε ένα κορίτσι με ένα κόκκινο σακίδιο στην πλάτη.

Πήρε τους δρόμους χωρίς να γνωρίζει το που πηγαίνει.

Ήξερε όμως πως θέλει από κάπου να φύγει.

Θέλει κάπου αλλού να φτάσει.

Και ακόμα πιο πολύ θέλει να κινητοποιηθεί και να ταξιδέψει.

Δεν ήξερε πόσο καιρό θα κρατήσει αυτό το ταξίδι για αυτό και φόρτωσε το σακίδιο με πολλών λογιών αντικείμενα που φάνταζαν στο μυαλό της απαραίτητα.

Δεν ήθελε τίποτα να της λείψει.

Φοβόταν μήπως ξεχάσει κάτι το οποίο θα της φανεί χρήσιμο.

Μα και στοίβαξε μέσα και πολλά αντικείμενα που της θυμίζουν αναμνήσεις.

Φωτογραφίες, δώρα, βιβλία και μινιατούρες .

Στην πρώτη στάση της ένιωθε τους ώμους της σιγά- σιγά να καίνε.

Το σακίδιο τελικά ήταν πολύ-πολύ βαρύ μα ήθελε να αντέξει αυτό το βάρος, δεν ήθελε τίποτα να αποχωριστεί.

Η θέληση της να κρατήσει τον σάκο ως έχει ήταν πιο δυνατή από την κούραση της.

Έτσι προχώρησε, ξεκουράζοντας που και που έναν απ’ τους δυο ώμους.

Κάποιες άλλες φορές βαστώντας το σάκο στα χέρια.

Και έκανε πολύ συχνά διαλείμματα.

Μέχρι που οι στάσεις γίνανε πιο πολλές απ’ το ίδιο το ταξίδι.

Τότε κατάλαβε πως πρέπει να αδειάσει λίγο το σάκο της.

Στην αρχή λίγα στην πορεία περισσότερα.

Ξεκίνησε από αυτά που μέχρι στιγμής δεν τα χρειάστηκε ούτε μια φορά.

Στη συνέχεια αυτά που χρειάστηκε λιγότερο.

Και τέλος τα αναμνηστικά.

Πιο ανάλαφρη πλέον και σίγουρη για τον εαυτό της, χωρίς φόβους και ανασφάλειες συνέχισε  το ταξίδι της.

Επιμύθιο 1: Πολλές φορές τα σχέδια και οι αντιλήψεις μας αλλάζουν και πρέπει να καταλάβουμε πως και αυτό είναι μέρος του σχεδίου.

Επιμύθιο 2: Αν κάτι μας εμποδίζει να προχωρήσουμε παρακάτω μάλλον ήρθε η ώρα να το αποχωριστούμε.

Πινελιές στον μικρό μας γαλαξία

Στέκομαι εδώ ψηλά και τίποτα πια δεν με αγγίζει.
Τα έλατα φθάνουν ως τα σύννεφα και 'γω πηδάω απο κλαδί σε κλαδί.
Εδώ ψηλά όλα μοιάζουν μικρά.
Όλα φαντάζουν πινελιές στον ατελείωτο καμβά του γαλαξία.
Εδώ ψηλά δεν υπάρχουν όρια.
Το όριο είναι μέχρι εκεί που φθάνει το βλέμμα σου.
Αν η ματιά σου δεν έχει τέλος
τότε και τα όρια μοιάζουν με σύνορα που σε χωρίζουν απ' το μη πραγματικό.
Ο χρόνος έχει όρια;
Αυτός ο κόσμος έχει όρια;
Ούτε λοιπόν η ζωή έχει.

Μην αφήνεις τους φόβους σου να σε στοιχειώνουν

Οι φόβοι και οι φοβίες είναι φαντάσματα που ζουν μέσα μας.

Και αν τους το επιτρέψουμε μπορούν να κάνουν κατάληψη και να στοιχειώσουν όλη μας την ύπαρξη.

Να γίνουν ο οδηγός στο τιμόνι μας.

Να πράττουμε βάσει αυτών.

Να προσπαθούμε να αποφύγουμε τους φόβους μας και τις φοβίες μας.

Ο φόβος σαν συναίσθημα έχει τη δύναμη να σε κινητοποιεί.

Αν όμως υπάρχει σε υπερβολική μορφή σε παραλύει.

Αν σκεφτόμαστε τους φόβους μας έχουν την μαγική ικανότητα να εμφανίζονται μπροστά μας.

Και τότε έχουμε την λανθασμένη αντίληψη πως καλά κάναμε και φοβόμασταν.

Όχι δεν είμαστε αυτά τα φαντάσματα.

Ας μην τ’ αφήνουμε λοιπόν να κάνουνε κατάληψη.

Πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα σε ό,τι αγαπάμε.

Να καταναλώνουμε ενέργεια εκεί.

Και όχι να τους αφήνουμε να μας ρουφούν την ενέργεια και ύστερα να μας αφήνουν ανήμπορους να πράξουμε.

Ένας τρόπος να ξορκίζουμε το κακό είναι να απαξιώνουμε τα αρνητικά σενάρια.

Έχοντας στο μυαλό μας την σκέψη πως ακόμα και αν κάτι στραβώσει είμαι ικανός και δυνατός να τ’ αντιμετωπίσω.

Ακόμα και αν πέσω θα σηκωθώ.

Το μυαλό μας έχει την τάση να δημιουργεί προβλήματα και να πιστεύει στα χειρότερα σενάρια.

Δεν είμαστε το μυαλό μας.

Δεν είμαστε οι σκέψεις μας.

Και δεν είμαστε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα που μας δημιουργούνε.

Είμαστε κάτι πολύ παραπάνω ας διεκδικήσουμε λοιπόν το καλύτερο που μας αξίζει.

Ας μην παραδινόμαστε λοιπόν στα φαντάσματα μας.

Ας είναι η επίσκεψη τους μικρή, για λίγο και όχι μόνιμη.

Ας είναι η δουλειά τους απλά να μας σπρώξουν ένα βήμα παραπέρα.

Και να μας κάνουν ακόμα πιο δυνατούς.

http://www.loveletters.gr/item/eimaste-oi-fovoi-mas-kai-ginomaste-oi-fovies-mas/1852.html?tmpl=componentο