Ο βυθός είναι άγγελος και δαίμονας μαζί

Βρίσκομαι κάπου στη μέση του ωκεανού.

Εκεί που τα νερά βάφονται στο χρώμα του χάους.

Σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο.

Σκέφτομαι να κοιτάξω κάτω μα με όλο αυτό  το απόλυτο μηδέν φοβάμαι πως θα με πιάσει ίλιγγος και θα πέσω μέσα του.

Ισορροπώ στα κύματα που έρχονται με κινήσεις ακροβάτη.

Ακροβατώ ξανά σε αυτά που βλέπω και σε αυτά που σκέφτομαι.

Τα δεύτερα αλλάζουν τα πρώτα.

Οι σκέψεις δίνουν μορφή σε ότι υπάρχει γύρω μου και  το ζωγραφίζουν με δικές τους πινελιές .

Ρίχνει φως μέσα στο μαύρο

Ο βυθός μεταλλάσσεται σε ένα υπόγειο με κρυμμένους θησαυρούς.

Παντού λαμπυρίζουν χρυσάφια, πολύτιμοι λίθοι …

Η αντανάκλαση φτιάχνει ένα τόξο πολύχρωμο, ένα ουράνιο τόξο.

Που έπεσε απ’ τα σύννεφα στο βυθό,  μα δεν έχασε την λάμψη του.

Τα παιχνίδια του φωτός σε τραβάνε κοντά τους, θέλεις να βυθιστείς στο απύθμενο χάος… πλέον δίχως φόβο μα με πάθος.

Γιατί οι θησαυροί κρύβονται εκεί..είδες ποτέ σου θησαυρό στη στεριά;

Όχι ..

Νανουρίζονται απο τα κύματα.

Εκεί δίχως να φαίνονται.

Δε πρέπει να τους ξεχνάς μα να γυρνάς που και που να τους χαϊδεύεις και να θαυμάζεις τη λάμψη τους.

Να μην στέκουν για καιρό μόνοι τους γιατί αν και πολύτιμοι θαμπώνουν.

Και τις στιγμές που θαμπώνουν τόσο  κρύβονται κάτω από  τη σκόνη.

Οι αμφιβολίες καλύπτουν την λάμψη τους.

Δεν γίνεται να λάμπεις και να αμφιβάλεις ταυτόχρονα.

Πρέπει να είσαι σίγουρος για αυτά που διαθέτεις,  για αυτά που είσαι.

Οι πολλές αμφιβολίες σβήνουν τα φώτα και ο βυθός ξαναπαίρνει το χρώμα του χάους.

Τα κύματα ψηλώνουν και οι κινήσεις πλέον πρέπει να είναι σταθερές με ακρίβεια δίχως λάθη.

Τα λάθη δεν επιτρέπονται όταν τα κύματα ψηλώνουν.

Ο φόβος μη βυθιστείς μέσα τους θα σε παρασύρει .

Μα το να κρατηθείς στο ύψος σου θα είναι σωτήριο.

Κάθε κύμα είναι και μια μάχη.

Κάθε κύμα ένα μάθημα.

Κάθε κύμα μια πρόκληση.

 

Με το βλέμμα στραμμένο στο αύριο ξεχνάμε να ζήσουμε το τώρα

Το νιώθω να πλησιάζει δε ξέρω σε ποια στροφή του χρόνου βρίσκεται αλλά κινείται πλέον στην τροχιά μου.

Δε θέλω να σπρώξω τις πέτρες από μπροστά μου έχω τη διάθεση απλά να τις αφήσω να κυλήσουν. Δε θέλω να παλέψω με τα κύματα θέλω να ταξιδέψω μαζί τους μέχρι να με βγάλουν σε στεριά.

Θα βρω άραγε ποτέ στεριά;

Αφού μου αρέσουν τόσο τα ταξίδια δε πιστεύω να αράξω και πολύ ακόμα και αν βρω.

Η λαχτάρα όταν περιμένεις να φθάσεις κάπου είναι πολλές φορές μεγαλύτερη απ’ τη χαρά που εισπράττεις όταν τελικά φθάνεις.

Αν αυτό το κάτι δεν ήταν για σένα ή γιατί συνέχεια λαχταράμε το κάτι παραπάνω.

Και πότε θα απολαύσουμε όσα με κόπο κατακτήσαμε.

Ας κάνουμε μια στάση να αναλογιστούμε που ήμασταν και που φτάσαμε.

Πως έχουμε αρκετά αγαθά για να νιώθουμε ευτυχισμένοι και δεν έχουμε ανάγκη μόνο να ξεπερνάνε διαρκώς τα όρια μας.

Το άπειρο ανοίγεται μπροστά μας πόσο άραγε διαρκεί η ευτυχία μέσα του.

Είναι μόνο στιγμές ή μπορεί να γίνει κάτι μονιμότερο.

Και αν γίνει θα αξίζει το ίδιο;

Έχουμε μάθει να καρτερούμε τις μεγάλες

στιγμές και κοιτώντας προς το μέρος τους χάνουμε τα απλά τα καθημερινά, περνούν απ ’τα χέρια μας βαδίζοντας στο πουθενά ντυμένες με ελπίδες που απογυμνώθηκαν μπροστά στη κυνικότητα μας μα δε δώσαμε καμία προσοχή.

Έτσι όπως έχουμε το βλέμμα στραμμένο στο αύριο το τώρα φεύγει δίχως να αφήσει κανένα αποτύπωμα.

Μα υπήρξαν και εκείνες οι στιγμές που άφησαν το σημάδι τους και όσο και αν τρέχαμε μπροστά με τους δείκτες του ρολογιού αγκαλιά σταθήκαμε για λίγο και κοιτάξαμε, είναι εκεί που το βλέμμα συναντήθηκε με το όνειρο.

Εκεί που η καρδιά έτρεξε πιο γρήγορα απ’ το νου και στάθηκε για λίγο να ζήσει, να νιώσει το άγγιγμα του χρόνου. Να αγκαλιάσει την απόλυτη προσωπική αλήθεια που ήταν θαμμένη κάτω από μύρια ψέματα.

Αυτές τις στιγμές κουβαλάει η ψυχή και της κρατά τις νύχτες συντροφιά ξαγρυπνώντας στο ξημέρωμα των νέων πραγμάτων.

http://wp.loveletters.gr/%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AC

Το κορίτσι με το κόκκινο σακίδιο

Ήτανε κάποτε ένα κορίτσι με ένα κόκκινο σακίδιο στην πλάτη.

Πήρε τους δρόμους χωρίς να γνωρίζει το που πηγαίνει.

Ήξερε όμως πως θέλει από κάπου να φύγει.

Θέλει κάπου αλλού να φτάσει.

Και ακόμα πιο πολύ θέλει να κινητοποιηθεί και να ταξιδέψει.

Δεν ήξερε πόσο καιρό θα κρατήσει αυτό το ταξίδι για αυτό και φόρτωσε το σακίδιο με πολλών λογιών αντικείμενα που φάνταζαν στο μυαλό της απαραίτητα.

Δεν ήθελε τίποτα να της λείψει.

Φοβόταν μήπως ξεχάσει κάτι το οποίο θα της φανεί χρήσιμο.

Μα και στοίβαξε μέσα και πολλά αντικείμενα που της θυμίζουν αναμνήσεις.

Φωτογραφίες, δώρα, βιβλία και μινιατούρες .

Στην πρώτη στάση της ένιωθε τους ώμους της σιγά- σιγά να καίνε.

Το σακίδιο τελικά ήταν πολύ-πολύ βαρύ μα ήθελε να αντέξει αυτό το βάρος, δεν ήθελε τίποτα να αποχωριστεί.

Η θέληση της να κρατήσει τον σάκο ως έχει ήταν πιο δυνατή από την κούραση της.

Έτσι προχώρησε, ξεκουράζοντας που και που έναν απ’ τους δυο ώμους.

Κάποιες άλλες φορές βαστώντας το σάκο στα χέρια.

Και έκανε πολύ συχνά διαλείμματα.

Μέχρι που οι στάσεις γίνανε πιο πολλές απ’ το ίδιο το ταξίδι.

Τότε κατάλαβε πως πρέπει να αδειάσει λίγο το σάκο της.

Στην αρχή λίγα στην πορεία περισσότερα.

Ξεκίνησε από αυτά που μέχρι στιγμής δεν τα χρειάστηκε ούτε μια φορά.

Στη συνέχεια αυτά που χρειάστηκε λιγότερο.

Και τέλος τα αναμνηστικά.

Πιο ανάλαφρη πλέον και σίγουρη για τον εαυτό της, χωρίς φόβους και ανασφάλειες συνέχισε  το ταξίδι της.

Επιμύθιο 1: Πολλές φορές τα σχέδια και οι αντιλήψεις μας αλλάζουν και πρέπει να καταλάβουμε πως και αυτό είναι μέρος του σχεδίου.

Επιμύθιο 2: Αν κάτι μας εμποδίζει να προχωρήσουμε παρακάτω μάλλον ήρθε η ώρα να το αποχωριστούμε.

Πινελιές στον μικρό μας γαλαξία

Στέκομαι εδώ ψηλά και τίποτα πια δεν με αγγίζει.
Τα έλατα φθάνουν ως τα σύννεφα και 'γω πηδάω απο κλαδί σε κλαδί.
Εδώ ψηλά όλα μοιάζουν μικρά.
Όλα φαντάζουν πινελιές στον ατελείωτο καμβά του γαλαξία.
Εδώ ψηλά δεν υπάρχουν όρια.
Το όριο είναι μέχρι εκεί που φθάνει το βλέμμα σου.
Αν η ματιά σου δεν έχει τέλος
τότε και τα όρια μοιάζουν με σύνορα που σε χωρίζουν απ' το μη πραγματικό.
Ο χρόνος έχει όρια;
Αυτός ο κόσμος έχει όρια;
Ούτε λοιπόν η ζωή έχει.

Μην αφήνεις τους φόβους σου να σε στοιχειώνουν

Οι φόβοι και οι φοβίες είναι φαντάσματα που ζουν μέσα μας.

Και αν τους το επιτρέψουμε μπορούν να κάνουν κατάληψη και να στοιχειώσουν όλη μας την ύπαρξη.

Να γίνουν ο οδηγός στο τιμόνι μας.

Να πράττουμε βάσει αυτών.

Να προσπαθούμε να αποφύγουμε τους φόβους μας και τις φοβίες μας.

Ο φόβος σαν συναίσθημα έχει τη δύναμη να σε κινητοποιεί.

Αν όμως υπάρχει σε υπερβολική μορφή σε παραλύει.

Αν σκεφτόμαστε τους φόβους μας έχουν την μαγική ικανότητα να εμφανίζονται μπροστά μας.

Και τότε έχουμε την λανθασμένη αντίληψη πως καλά κάναμε και φοβόμασταν.

Όχι δεν είμαστε αυτά τα φαντάσματα.

Ας μην τ’ αφήνουμε λοιπόν να κάνουνε κατάληψη.

Πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα σε ό,τι αγαπάμε.

Να καταναλώνουμε ενέργεια εκεί.

Και όχι να τους αφήνουμε να μας ρουφούν την ενέργεια και ύστερα να μας αφήνουν ανήμπορους να πράξουμε.

Ένας τρόπος να ξορκίζουμε το κακό είναι να απαξιώνουμε τα αρνητικά σενάρια.

Έχοντας στο μυαλό μας την σκέψη πως ακόμα και αν κάτι στραβώσει είμαι ικανός και δυνατός να τ’ αντιμετωπίσω.

Ακόμα και αν πέσω θα σηκωθώ.

Το μυαλό μας έχει την τάση να δημιουργεί προβλήματα και να πιστεύει στα χειρότερα σενάρια.

Δεν είμαστε το μυαλό μας.

Δεν είμαστε οι σκέψεις μας.

Και δεν είμαστε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα που μας δημιουργούνε.

Είμαστε κάτι πολύ παραπάνω ας διεκδικήσουμε λοιπόν το καλύτερο που μας αξίζει.

Ας μην παραδινόμαστε λοιπόν στα φαντάσματα μας.

Ας είναι η επίσκεψη τους μικρή, για λίγο και όχι μόνιμη.

Ας είναι η δουλειά τους απλά να μας σπρώξουν ένα βήμα παραπέρα.

Και να μας κάνουν ακόμα πιο δυνατούς.

http://www.loveletters.gr/item/eimaste-oi-fovoi-mas-kai-ginomaste-oi-fovies-mas/1852.html?tmpl=componentο

Ψηλαφώντας στο σκοτάδι

Ξυπνάς και βρίσκεσαι μόνος κάπου σκοτεινά, δε ξέρεις που.
Δε ξέρεις πως έφθασες εδώ.
Λίγες ακτίνες μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο και φωτίζουν τα σκαλιά.
Κατρακύλησες ως εδώ αυτό σου έρχεται σαν θύμηση.
Ψηλαφάς τους τοίχους με οδηγό αυτές τις ακτίνες.
Η υγρασία εισχωρεί στα κόκαλα σου και κάνει τις κινήσεις σου αργές.
Σέρνεις τα πόδια σου που ζυγίζουν τόνους ολόκληρους.
Ναι, μα είσαι όρθιος.
Kαταφέρνεις και φθάνεις ως το παράθυρο.
Έξω υπάρχει ένα τοπίο ονειρικό ντυμένο στα χρυσαφιά χρώματα του ηλιοβασιλέματος.
Γίνεται στην πλάση να υπάρχει ταυτόχρονα τόση χαρά μα και τόση δυστυχία;
Και όσο πιο πολύ κοιτάς την ομορφιά τόσο γίνεται μέσα σου αβάσταχτο το βάρος.
Ψάχνεις να βρεις τον φταίχτη.
Ποιος σε οδήγησε ως εδώ.
Ποιος σου στέρησε να χαρείς και εσύ την ομορφιά της ζωής.
Ψάχνεις κάπου να ρίξεις το φταίξιμο και το μόνο που βρίσκεις είναι ένας καθρέφτης.
Σπασμένος και κομματιασμένος.
Ικανός όμως για να καθρεφτίσει το είδωλο σου.
Εσύ

ρίχτηκες μόνος σου στο σκοτάδι.
Γιατί πονούσαν τα μάτια σου στο φως και δεν είχες τη δύναμη να τ' αντέξεις.
Εσύ κρύφτηκες.
Και προτιμούσες να βλέπεις τη ζωή πίσω από ένα μικρό παράθυρο.
Παρέχει ασφάλεια.
Δεν είναι όμορφο.
Δεν προσφέρει ευτυχία.
Είναι αυτό που κατάφερες γιατί δεν πάλεψες.
Καλύτερα να έχεις πολλές ήττες παρά να παραιτηθείς απ' το παιχνίδι.
Μην μένεις ακίνητος.
Με όση δύναμη διαθέτεις κάνε βήματα μικρά που θα σε οδηγήσουν σε μεγαλύτερα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα απ' την αδράνεια.
Αυτή σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο σκοτάδι.
Όσο χαμηλά και αν έπεσες μπορείς να ξανανέβεις σκαλί σκαλί.
Η ανάγκη για αλλαγή είναι το πρώτο βήμα.
Και ύστερα ακολουθεί η απόφαση.
Μια τέτοια απόφαση που πρέπει όμως να την παίρνεις κάθε μέρα.
Να παλεύεις κάθε μέρα.
Να σκύβεις το κεφάλι μόνο για να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου.
Και ύστερα προχωράς και πάλι.
Γιατί η ζωή πάντα συνεχίζεται.

Τα όνειρα τα ζεις με λίγη καρδιά παραπάνω

Ό,τι δε γεμίζει αδειάζει.Ό,τι δε βάφεται με λευκό μαυρίζει.
Ό,τι δεν ποτίζεται μαραίνεται.
Και όπου ξεχνάς την αγάπη εμφανίζεται το μίσος.

Δεν γίνεται να έχεις όνειρα και να μην κάνεις τίποτα γι’ αυτά.Είναι σαν να έχεις ένα πουλί κλεισμένο στο κλουβί και δεν το αφήνεις να πετάξει να χαρεί την ομορφιά της ύπαρξης.
Πόσα όνειρα ξεψύχησαν γιατί τα αμελήσαμε.
Γιατί τα κλείσαμε σε μια γυάλα και τα ανεβάσαμε στο πατάρι.

Δεν είχαμε τη δύναμη;
Δεν είχαμε τη θέληση;
Ή απλά δε πιστέψαμε στην πραγματοποίηση τους.Και δεν επενδύσαμε τον απαραίτητο χρόνο.

Δεν κοπιάσαμε.
Και στο πρώτο εμπόδιο είπαμε ως εδώ είναι , τα παρατάμε.
Αυτές τις στιγμές νιώθεις προδομένος απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αλλά και απ’ την τύχη.

Θα πεις πάλι πως είσαι άτυχος.
Και τίποτα καλό δε σου αξίζει και δεν πρόκειται ποτέ να σε βρει.
Μα αν κάνεις ένα βήμα πίσω και ξανακοιτάξεις θα δεις πως κάτι λείπει.

Αυτό είναι το χρέος σου να βρεις αυτό που λείπει και να το συμπληρώσεις.

Θέλει λίγο παραπάνω καρδιά.
Θέλει λίγο ιδρώτα παραπάνω.
Θέλει λίγο χρόνο παραπάνω.
Και θέλει να πεις πως αυτή τη φορά δεν τα παρατάω ο κόσμος να χαλάσει.

Αν ξέρεις τι θες προχωράς προς τον στόχο σου χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς προστριβές.
Δε χάνεις τη προσήλωση σου σε κάθε περισπασμό, γιατί σίγουρα θα εμφανιστούν πολλοί.Αρκετοί θα σε αμφισβητήσουν, θα προσπαθήσουν να σου αλλάζουν γνώμη μα ο βαθύτερος σκοπός τους είναι να ενδυναμωθείς περισσότερο.

Να αποδείξεις και στον ίδιο σου τον εαυτό, τι είναι τελικά αυτό που αναζητάς.. 

Γεωργία Μαυρίδου

http://www.loveletters.gr/oles-oi-katigories/34-lovethemes/eksomologiseis/703-thelei-ligo-kardia-parapano.html