Ψηλαφώντας στο σκοτάδι

Ξυπνάς και βρίσκεσαι μόνος κάπου σκοτεινά, δε ξέρεις που.
Δε ξέρεις πως έφθασες εδώ.
Λίγες ακτίνες μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο και φωτίζουν τα σκαλιά.
Κατρακύλησες ως εδώ αυτό σου έρχεται σαν θύμηση.
Ψηλαφάς τους τοίχους με οδηγό αυτές τις ακτίνες.
Η υγρασία εισχωρεί στα κόκαλα σου και κάνει τις κινήσεις σου αργές.
Σέρνεις τα πόδια σου που ζυγίζουν τόνους ολόκληρους.
Ναι, μα είσαι όρθιος.
Kαταφέρνεις και φθάνεις ως το παράθυρο.
Έξω υπάρχει ένα τοπίο ονειρικό ντυμένο στα χρυσαφιά χρώματα του ηλιοβασιλέματος.
Γίνεται στην πλάση να υπάρχει ταυτόχρονα τόση χαρά μα και τόση δυστυχία;
Και όσο πιο πολύ κοιτάς την ομορφιά τόσο γίνεται μέσα σου αβάσταχτο το βάρος.
Ψάχνεις να βρεις τον φταίχτη.
Ποιος σε οδήγησε ως εδώ.
Ποιος σου στέρησε να χαρείς και εσύ την ομορφιά της ζωής.
Ψάχνεις κάπου να ρίξεις το φταίξιμο και το μόνο που βρίσκεις είναι ένας καθρέφτης.
Σπασμένος και κομματιασμένος.
Ικανός όμως για να καθρεφτίσει το είδωλο σου.
Εσύ

ρίχτηκες μόνος σου στο σκοτάδι.
Γιατί πονούσαν τα μάτια σου στο φως και δεν είχες τη δύναμη να τ' αντέξεις.
Εσύ κρύφτηκες.
Και προτιμούσες να βλέπεις τη ζωή πίσω από ένα μικρό παράθυρο.
Παρέχει ασφάλεια.
Δεν είναι όμορφο.
Δεν προσφέρει ευτυχία.
Είναι αυτό που κατάφερες γιατί δεν πάλεψες.
Καλύτερα να έχεις πολλές ήττες παρά να παραιτηθείς απ' το παιχνίδι.
Μην μένεις ακίνητος.
Με όση δύναμη διαθέτεις κάνε βήματα μικρά που θα σε οδηγήσουν σε μεγαλύτερα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα απ' την αδράνεια.
Αυτή σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο σκοτάδι.
Όσο χαμηλά και αν έπεσες μπορείς να ξανανέβεις σκαλί σκαλί.
Η ανάγκη για αλλαγή είναι το πρώτο βήμα.
Και ύστερα ακολουθεί η απόφαση.
Μια τέτοια απόφαση που πρέπει όμως να την παίρνεις κάθε μέρα.
Να παλεύεις κάθε μέρα.
Να σκύβεις το κεφάλι μόνο για να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου.
Και ύστερα προχωράς και πάλι.
Γιατί η ζωή πάντα συνεχίζεται.

Τα όνειρα τα ζεις με λίγη καρδιά παραπάνω

Ό,τι δε γεμίζει αδειάζει.Ό,τι δε βάφεται με λευκό μαυρίζει.
Ό,τι δεν ποτίζεται μαραίνεται.
Και όπου ξεχνάς την αγάπη εμφανίζεται το μίσος.

Δεν γίνεται να έχεις όνειρα και να μην κάνεις τίποτα γι’ αυτά.Είναι σαν να έχεις ένα πουλί κλεισμένο στο κλουβί και δεν το αφήνεις να πετάξει να χαρεί την ομορφιά της ύπαρξης.
Πόσα όνειρα ξεψύχησαν γιατί τα αμελήσαμε.
Γιατί τα κλείσαμε σε μια γυάλα και τα ανεβάσαμε στο πατάρι.

Δεν είχαμε τη δύναμη;
Δεν είχαμε τη θέληση;
Ή απλά δε πιστέψαμε στην πραγματοποίηση τους.Και δεν επενδύσαμε τον απαραίτητο χρόνο.

Δεν κοπιάσαμε.
Και στο πρώτο εμπόδιο είπαμε ως εδώ είναι , τα παρατάμε.
Αυτές τις στιγμές νιώθεις προδομένος απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αλλά και απ’ την τύχη.

Θα πεις πάλι πως είσαι άτυχος.
Και τίποτα καλό δε σου αξίζει και δεν πρόκειται ποτέ να σε βρει.
Μα αν κάνεις ένα βήμα πίσω και ξανακοιτάξεις θα δεις πως κάτι λείπει.

Αυτό είναι το χρέος σου να βρεις αυτό που λείπει και να το συμπληρώσεις.

Θέλει λίγο παραπάνω καρδιά.
Θέλει λίγο ιδρώτα παραπάνω.
Θέλει λίγο χρόνο παραπάνω.
Και θέλει να πεις πως αυτή τη φορά δεν τα παρατάω ο κόσμος να χαλάσει.

Αν ξέρεις τι θες προχωράς προς τον στόχο σου χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς προστριβές.
Δε χάνεις τη προσήλωση σου σε κάθε περισπασμό, γιατί σίγουρα θα εμφανιστούν πολλοί.Αρκετοί θα σε αμφισβητήσουν, θα προσπαθήσουν να σου αλλάζουν γνώμη μα ο βαθύτερος σκοπός τους είναι να ενδυναμωθείς περισσότερο.

Να αποδείξεις και στον ίδιο σου τον εαυτό, τι είναι τελικά αυτό που αναζητάς.. 

Γεωργία Μαυρίδου

http://www.loveletters.gr/oles-oi-katigories/34-lovethemes/eksomologiseis/703-thelei-ligo-kardia-parapano.html

Τι γεμίζει το κενό;

Με τι γεμίζει το μέσα μας κενό;
Με την αποδοχή που διαρκώς αναζητάμε;
Με την επιβράβευση που τονώνει το εγώ μας;
Με πρόσκαιρες απολαύσεις που ύστερα μας οδηγούν σε μεγαλύτερο κενο;
Με την αγάπη;
Μερικές φορές ναι αλλα και εκεί ακόμα καταλήγουμε να χάνουμε τη μάχη με το να ζητάμε όλο και πιο πολυ.
Τίποτα τελικά δεν αρκεί για να το γεμίσει.
Και όσο το κοιτάμε αυτό όλο και μεγαλώνει.
Όμως...
Με το να στρέφουμε το βλέμμα στις ομορφιές της ζωής.
Με το να κάνουμε τον κόσμο να χαμογελάει.
Με το να ευχαριστούμε τη ζωή για ότι μας χαρίζει.
Με το να νοιώθουμε πληρότητα με όσα ήδη έχουμε.
Με το να μη κατακρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.
Με το να αξιοποιούμε τα εφόδια που διαθέτουμε.
Κάπως έτσι και με πολλούς ακόμα τρόπους που διαρκώς θα ανακαλύπτουμε θα κερδίζουμε μάχες και στιγμές.

Με τον φόβο χτίζεις κάγκελα και με την αγάπη τα γκρεμίζεις

Φοβάσαι και νοιώθεις βαριά σύννεφα να κρύβουν τον ήλιο. Φοβάσαι και ο παράδεισος μετατρέπεται μέσα σε δευτερόλεπτα σε κόλαση. Γύρω απ' την ελευθερία χτίζονται κάγκελα. Και αν έχεις μάθει να ζεις μέσα σε αυτά. Πάντα να σε τρώει το άγχος, ο φόβος, η ανησυχία. Πως θα μάθεις να είσαι ελεύθερος; Αν κάποτε πίστευες πως αξίζεις να πονάς τώρα μάθε πως αξίζεις μόνο να χαίρεσαι και να γελάς. Να είσαι ελαφρύς σαν πούπουλο και να μη σε βαραίνει καμιά πικρία. Η ψύχη είναι μόλις 24 γραμμάρια και έτσι πρέπει να την αισθάνεσαι. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα δώρο. Και έτσι πρέπει να βλέπει τον εαυτό του. Τα δώρα προκαλούν έκπληξη και ξεγνοιασιά

Κλείσε σε αυτά τα 24 γραμμάρια όνειρα και αγάπη. Αγάπη για τη ζωή. Αγάπη για σένα. Αγάπη γενικώς. Μόνο η αγάπη κάνει θαύματα. Ναι είναι εύκολο να μελαγχολείς. Είναι εύκολο να φοβάσαι. Είναι εύκολο να τα παρατάς και να αφήνεσαι στη μοίρα σου. Εκεί σε θέλω στο φόβο να διαλέγεις την ελευθερία. Στη μελαγχολία να ψάχνεις ένα λόγο για χαμόγελο. Στο θάνατο να βρίσκεις τη ζωή. Και δεν έχει λίγο-

λίγο. Αυτή την πόρτα την κλείνεις μεμιάς. Επιλέγεις τώρα ή ποτέ. Να μάθεις να ζεις. Δίχως δεύτερες σκέψεις. Απλά να νοιώθεις και να δέχεσαι την κάθε στιγμή τι έχει να σου προσφέρει.

Ή τρέχεις παρέα με τη ζωή ή την περιμένεις πάντα στην επόμενη γωνία

Ζεις σαν να έχεις στην τσέπη άλλες δυο ζωές.
Ζεις σαν η αιωνιοτήτα θα περιμένει εσένα.
Και σε περιμένει για το πότε θα ξεκινήσεις να ζεις.
Φορτώνεις τα λεπτά σου με λύπη, με μεταμέλεια, και αγνωμοσύνη.
Που και που ξετρυπώνεις, υψώνεις το κεφάλι σου πάνω απ' την σπηλιά.
Αρπάζεις την ψυχή σου που κρέμεται στην άβησσο.
Γκρινιάζεις για τα προβλήματα, για τα δεινά που σε βρίσκουν.
Λες πως όταν όλα φτιάξουν θα ξεκινήσεις και εσύ να χαίρεσαι.
Μα το ένα κύμα έρχεται μετά απ' το άλλο.
Η ζωή σε προκαλεί να την κερδίσεις.
Ναι δεν είναι εύκολη.
Σου κάνει κόλπα.
Εσύ θα συνεχίσεις να κρύβεσαι στη σπηλιά;
Τρέχει η άτιμη δε σε ρωτά αν είσαι έτοιμος.
Το ξέρω έχεις βρει πολλές δικαιολογίες.
Αλλά αυτή προχωράει.
Θα περιμένεις πάλι το επόμενο τρένο;
Ή θα ανέβεις σ' αυτό παρέα με τις αμφιβολίες σου;
Μπορείς να τις πάρεις μαζί σου αλλά στην επόμενη στάση καλύτερα να τις ελευθερώσεις.
Κρίμα να σου χαλάσουν το ταξίδι.

Zωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη

Πόσοι άνθρωποι ήρθαν..

Πόσοι χάθηκαν…

Πόσοι έμειναν…

Γιατί πάντα να γέρνει η ζυγαριά σε αυτούς που δεν υπάρχουν πια εδώ..στους περαστικούς.

Αν θα κρατούσες μόνο τους αληθινούς, αυτούς που κάνανε για πάντα κατάληψη στην καρδιά σου.

Αυτούς που αν και είχες τις πόρτες κλειστές χτυπήσανε για να μπούνε μέσα ή μπήκανε μέσα με το έτσι θέλω.

Αυτούς που υπάρχουν ενεργά και είναι πρωταγωνιστές στη ζωή σου και όχι κομπάρσοι.

Πόσοι είναι άραγε;;;

Πόσοι σου κάνουν like με τις πράξεις τους;

Πόσοι σε παίρνουν τηλέφωνο και δε σου στέλνουν μήνυμα στο messenger;

Πόσοι σε θυμούνται και όταν είναι χαρούμενοι;

Ποιοι σε παίρνουν για να σου πουν απλά καλημέρα και να ακούσουν τη φωνή σου;

Πόσοι χαίρονται με την καρδιά τους στη χαρά σου;

Λίγοι ή πολλοί αυτοί είναι  οι άνθρωποι σου.

Οι συνοδοιπόροι σου στη ζωή.

Είναι ωραίο να υπάρχουν εκεί ακόμα και αν με μερικούς χάνεσαι για λίγο μα μετά όλα είναι πάλι όπως παλιά.

Εκεί στα εύκολα, εκεί και στα δύσκολα αυτοί είναι οι αληθινοί σου.

Μην τους ξεχνάς.

Μην χάνεσαι.

Μπορεί να υπάρχουν παράπονα, διαφωνίες, εγωισμοί.

Μα αυτούς που αξίζουν δεν πρέπει να τους αφήνεις να φεύγουν.

Δεν πρέπει να βάζεις τον εγωισμό σου πάνω από μια σχέση που έχει δοκιμαστεί και αξίζει.

Και είναι κρίμα να χάνονται οι άνθρωποι από απλούς εγωισμούς.

Να περιμένει ο ένας τον άλλον να σηκώσει το τηλέφωνο.

Να περιμένει ο ένας τον άλλον να πει μια καλή κουβέντα.

Ναι κάποιες φορές ας κάνουμε εμείς το ξεκίνημα..χρειάζεται.

Επιβάλλεται.

Αν δε θες να ζεις μόνος κάνεις και υποχωρήσεις.

Διαφορετικά δε προχωράς παρακάτω.

Ζωή που δεν μοιράζεται..είναι ζωή κλεμμένη(Σπανουδάκης)!!!

Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει

Άγχος..ένα σαράκι που σε τρώει ζωντανό και στοιχειώνει τις πιο όμορφες στιγμές σου.

Τις περισσότερες φορές έχει αβάσιμα σενάρια, απλούς φόβους που πηγάζουν από μέσα μας.

Είναι εκείνες οι στιγμές που κάνεις κάτι μα σκέφτεσαι κάτι άλλο.

Είναι εκείνες οι φορές που πας στη δουλειά σκεπτόμενη πως κάτι θα στραβώσει.

Είναι εκείνες οι φορές που θες να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο μα διαρκώς το αναβάλεις με την πρόφαση ότι δε νοιώθεις έτοιμος.

Όταν βγαίνεις με τους φίλους σου για καφέ και ενώ γελάς σκέφτεσαι τελικά αυτό που στράβωσε στη δουλειά.

Άγχος για να αποκτήσεις περισσότερα και όταν τελικά τα αποκτάς θες ακόμα πιο πολλά.

Τι άλλο να κάνεις από το να προτάσεις όλα σου τα όπλα και να το αντιμετωπίσεις.

Ναι είναι η μάστιγα της εποχής μα αυτό δεν είναι δικαιολογία για να κάθεσαι αμέτοχος και να αφήσεις τη ζωή σου να φεύγει χαραμίζοντας στιγμές.

Αυτό είναι η κληρονομιά μας, οι στιγμές που φυλακίζουμε στο νου μας και στην καρδιά μας.

Και σε κάθε δύσκολη στιγμή ξεφυλλίζουμε το άλμπουμ τους δίνοντας μας το κουράγιο πως θα υπάρξουν και άλλες τέτοιες.

Αρκεί να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να βρισκόμαστε σε εγρήγορση και να έχουμε πάρει την απόφαση πως όσα κύματα και να έρθουν εγώ θα μάθω να τα προσπερνάω.

Τα όπλα μας τα έχουμε μέσα μας.

Αρκεί να μάθουμε να τα χρησιμοποιούμε και να μην εφησυχαζόμαστε.

Και βασικότερο όλων να αισθανόμαστε περήφανοι για ό,τι είμαστε.

Παρόλο τις αδυναμίες μας και τα στραβά μας.

Να αγαπάμε εμάς και τη ζωή μας.

Έτσι όλα γίνονται πιο απλά.

Γιατί έτσι είναι απλά.

Εμείς τα περιπλέκουμε.

Εμείς τα κάνουμε σύνθετα.

Και κάτι τελευταίο..μια συμβουλή που μου είχε δώσει ένα κοντινό μου πρόσωπο.

‘’Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι για κάτι που αλλάζει, άλλαξε το.

Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι για κάτι που δεν αλλάζει, δέξου το. ‘’

Έτσι απλά.