Μάθε από τον πόνο και μην τον αφήνεις να σε στοιχειώνει

Κάθε πόνος και ένα μάθημα.
Κάθε λάθος και ένας δάσκαλος.
Αλλιώς γίνεται δαίμονας.
Δαίμονας που σε καταδιώκει μέχρι να σε αρπάξει στα φριχτά του νύχια.
Μα είσαι μαχητής και του ξεφεύγεις.
Γίνεσαι μαχητής για να του ξεφεύγεις.
Μην τον καλείς.
Μην τον προκαλείς.
Μην τον προσκαλείς.
Η δύναμη που κρύβει ένας άνθρωπος στην ψυχή του είναι απερίγραπτη.
Σε αυτή να γραπώνεσαι κάθε φορά που ένα κύμα πλησιάζει.
Μη βυθίζεσαι.
Μην τα παρατάς.
Μην χάνεσαι σε σκέψεις, σε φόβους.
Κάθε φορά που κάτι στραβώνει να σκέφτεσαι τις στιγμές που ήσουν δυνατός.
Πιο δυνατός απ’ τις ήττες σου.
Ναι είσαι πιο δυνατός από αυτές.
Σκύψε μόνο για λίγο και ύστερα προχώρα.
Γενναίος δεν είναι όποιος δε φοβάται.
Μα εκείνος που παρ’ όλο που φοβάται προχωράει.
Μην παλεύεις με το μέσα σου.
Γιατί σε αυτές τις μάχες μπορεί και να χάσεις.
Και αυτές είναι οι χειρότερες ήττες.
Οι τρικλοποδιές που εσύ σου βάζεις.
Είσαι δυνατός.
Πίστεψε το και άφησε πίσω σου ότι σε πονάει, ότι σε προβληματίζει, ότι σε χαλάει, ότι σου τη δίνει στα νεύρα.
That’s life…
Βρες τις χαλαρές τις πλευρές..αυτές τις όμορφες που μοιάζουν σαν ερημικές παραλίες στο ηλιοβασίλεμα…
Υπάρχουν…λίγη προσπάθεια θέλει και μάτια ανοιχτά για να τις αναγνωρίσεις…
Κλείσε το κασετόφωνο που παίζει μέσα στο κεφάλι σου…και βρες νέες όμορφες μελωδίες …

http://wp.loveletters.gr/%CE%BC%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%86%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BD%CE%B1/

Μην μιζεριάζεις άλλο, απόλαυσε το τώρα σου και ζήσε τη στιγμή

Από ποιο κύτταρο γεννιέται το ανικανοποίητο;
Και αν ικανοποιηθεί τι θα έχουμε μετά για να παραπονιόμαστε;
Γιατί όλο μιζεριάζουμε;
Ακόμα και αν κατακτούμε στόχους χρόνων καταλήγουμε να βρίσκουμε ψεγάδια.
Είναι τελειομανία ή αρρώστια τελικά.Είναι σίγουρα υγιές να επιθυμείς το καλύτερο. Μα αν καταλήγεις πάντα να θες κάτι που δεν έχεις μήπως τελικά κρατάς το καλύτερο και δεν το ξέρεις. Είσαι ευτυχισμένος μα διέφυγε της προσοχής σου γιατί πάλι ήσουν απασχολημένος με φιλοδοξίες, λάθη, ατέλειες και με αυτό το κομμάτι που λείπει. Σταμάτα να βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο.Και αφού δε μπορείς να το βλέπεις έτσι φρόντισε να το γεμίσεις. Είναι πόνος να μη χαίρεσαι τις μέρες που περνάν. Να αφήνεις να χάνονται. Κάνε κάθε μέρα ν’ αξίζει.

Βάλε λίγο παραπάνω καρδιά σε ότι κάνεις. Λέγε ευχαριστώ για ότι έχεις κατακτήσει. Και νιώσε τη γαλήνη που προκαλεί αυτή η λέξη. Νιώσε γαλήνη με το μέσα σου. Γιατί απλά το αξίζεις. Δέξου τις καταστάσεις που δεν είναι όπως τις ονειρεύτηκες δίχως να αντιστέκεσαι.

Πες και στον αιώνιο κριτή που κρύβεις μέσα σου να σωπάσει επιτέλους γιατί πολύ μας κούρασε.

Αυτός ο κριτής σου αφερεί χρόνια.

Αυτός ο κριτής σε εμποδίζει να βγάλεις φτερά και να νιώθεις ελεύθερος.

Στείλ’ τον εξορία λοιπόν..εκεί που του αξίζει.

http://wp.loveletters.gr/12716-2/

Να χτίζεις όνειρα και να ζεις την αγάπη

Πόσο κενή η ζωή μας όταν λείπει αυτό το φλογερό συναίσθημα από μέσα μας.
Η ανάγκη να κατακτήσουμε κάτι.
Και δεν εννοώ ένα πιθανό ερωτικό σύντροφο …αλλά οτιδήποτε άλλο.
Οτιδήποτε θα δώσει νόημα στη ζωή μας.
Θα ντύσει το πρόσωπο μας με χαμόγελα και με αυτή την αόρατη μάσκα ομορφιάς.
Που ενώ είσαι η ίδια..λάμπεις και όλοι αναρωτιούνται το γιατί.
Όταν αυτό το κάτι λείπει από μέσα σου.
Όταν δεν έχεις ένα σκοπό κάθε πρωί όταν ξυπνάς.
Όταν κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν οραματίζεσαι πως θα ‘ταν η ζωή σου αν είχες αυτό το κάτι μέσα στη ζωή σου.
Τότε η μάσκα ομορφιάς διαλύεται.
Και ντύνεται με μια μάσκα άδεια…κενή και ανούσια.
Μην αφήνεσαι για πολύ καιρό σε τέτοιες καταστάσεις.
Είναι εύκολο να τα παρατάς, να μιζεριάζεις και να σκυθρωπιάζεις.
Να λες η ζωή είναι δύσκολη.
Η ζωή είναι γεμάτη πόνο.
Ναι κάπως έτσι είναι.
Μα το δικό μας το χρέος είναι να χτίζουμε όνειρα.
Να βρίσκουμε την ομορφιά μέσα στην ασχήμια.
Να χαρίζουμε ένα χαμόγελο έτσι χωρίς αιτία.
Και να δινόμαστε.
Να δινόμαστε σε ότι καταπιανόμαστε.
Να αφήνουμε μικρά κομμάτια απ’ την καρδούλα μας.
Γιατί έτσι αξίζει να ζεις μόνο.
Να βρίσκεις το προσωπικό σου χτυποκάρδι και οξυγόνο.
Και να μην περιμένεις κανέναν να στο χαρίσει.
Αντιθέτως να χαρίζεις εσύ ομορφιά απ’ την λάμψη που σε περιβάλει.
Και κυρίως αγάπη.
Βρες λοιπόν το προσωπικό σου κίνητρο.
Βρες τι θα είναι αυτό που θα κάνει τη ζωή σου να αξίζει.
Βαλ’ το στο μυαλό σου..στη καρδιά σου μα μη το βγάλεις στιγμή από’ κει μέχρι να το κρατήσεις στα χέρια σου.
Θέλει την καθημερινή σου φροντίδα.
Να το ποτίζεις για να χαρείς τα άνθη του.
Να το χαϊδεύεις και να του μιλάς για να μην αισθάνεται στιγμή μόνο.
Και το κυριότερο μην τα παρατήσεις όταν τα πρώτα εμπόδια φανούν στο δρόμο σου.
Γιατί θα’ ρθουν πολλά.
Και αυτά δεν είναι εκεί για να σε κάνουν να λυγίσεις.
Μα για να οπλιστείς με δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσεις.
Γιατί για ότι αγαπάς πολεμάς.
Και δεν το βάζεις κάτω.
Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη..η αγάπη.
Μην κατευθύνεσαι λοιπόν από άλλες δυνάμεις.
Ψάξε την αγάπη μέσα σου.
Και ότι ποθείς καν’ το για πάντα δικό σου.
Όχι μόνο για να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη.
Αλλά για να κάνεις και τον κόσμο καλύτερο.
Να αφήσεις το προσωπικό σου σημάδι.

http://wp.loveletters.gr/%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CF%84%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B3/

Οι μαυροφορεμένοι εχθροί και πάλι στην πόρτα μου

Με μια παρέα αποτσίγαρα στο τασάκι και τον καπνό να με τυλίγει συνεχίζω να γκρεμίζω εφιάλτες.

Πλέον οι μαυροφορεμένοι εχθροί δεν στέκονται εδώ για μέρες όπως κάποτε.

Μοιάζουν με ταξιδιώτες που ξέμειναν από καύσιμα και διανυκτέρευσαν για μια νύχτα σε ένα φθηνό κατάλυμα.

Στη μέση ενός δρόμου αδιέξοδου.

Πόσοι τέτοιοι δρόμοι απλώθηκαν μπροστά μου και εγώ να τους αντισταθώ αδύνατον.

Και οι εφιάλτες ξέρουν πολύ καλά πώς να μου κρατούν συντροφιά.

Να γεμίζουν το κενό που άφησαν πίσω τους τα όνειρα της προχθεσινής βραδιάς.

Αυτά που σε αφήνουν με την πίκρα για τη χαρά που σου χάρισαν.

Για τη χαρά που ήταν για τόσο λίγο.

Και όμως άξιζαν, δεν πειράζει.

Θα θυμάσαι τα φωτεινά χαμόγελα που έβγαιναν κατευθείαν μέσα από την ψυχή.

Αυτά που σου πρόσφεραν αγαλλίαση και σ’ έκαναν  να πιστέψεις πως θα κρατήσει για πολύ.

Ας είναι, χαλάλι.

Την άγγιξες την ευτυχία και ας ήταν για λίγο.

Χαλάλι.

Τώρα ξέρεις πως είναι και μόνο για τέτοιες γωνιές θα ψάξεις.

Θα  ‘ναι δύσκολο να την  ξαναβρείς..μα μη πτοηθείς.

Συνέχισε μη σταματάς.

Κλείσε τα μάτια και φέρε στο νου τις ομορφιές που αντίκρισες.

Είναι ικανές να διώξουν πέρα τον καπνό.

Και οι μαυροφορεμένοι εχθροί θα χαθούν και πάλι στα σκοτεινά τους μονοπάτια.

Ξεπέρασε τα όρια σου!

Και εκεί που λες πως δεν αντέχεις, η ζωή σου δίνει την ευκαιρία να της αποδείξεις το αντίθετο.
Αντέχεις και πολύ μάλιστα. Και κάθε μέρα χτίζεις τα όριά σου όλο και πιο πέρα. Το ότι δεν μπορείς, είναι απλά μια σκέψη και ο απόλυτα ανασταλτικός παράγοντας που μπορεί να σε εγκλωβίσει.

Να σε εγκλωβίσει και να μην θες να προχωρήσεις. Θέλει μεγάλη προσπάθεια για να γυρίσεις την πλάτη σε αυτές τις σκέψεις και ακόμα μεγαλύτερη για να σκληρύνεις τις αντοχές σου.

Και όταν η πίεση φθάνει στο απροχώρητο, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα εισιτήριο για το άγνωστο.
Ναι είναι εύκολο να φύγεις. Για κάτι ομορφότερο ναι.
Μα να φύγεις γιατί πιστεύεις πως αυτό που κρατάς στα χέρια σου δε πληρεί όλες τις προϋποθέσεις σου.

Μα θα είναι ποτέ όλα τέλεια όμως.

Μάλλον όχι.
Οπότε πρέπει να φτιάξουμε μικρές τέλειες στιγμές με ότι βιώνουμε

Βάλε στην άκρη όλα εκείνα που σου στερούν τ' οξυγόνο!

Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου

Από ποιο κύτταρο γεννιέται το

ανικανοποίητο;
Και αν ικανοποιηθεί τι θα έχουμε μετά για να παραπονιόμαστε;
Γιατί όλο μιζεριάζουμε;
Ακόμα και αν κατακτούμε στόχους χρόνων καταλήγουμε να βρίσκουμε ψεγάδια.
Είναι τελειομανία ή αρρώστια τελικά.Είναι σίγουρα υγιές να επιθυμείς το καλύτερο. Μα αν καταλήγεις πάντα να θες κάτι που δεν έχεις μήπως τελικά κρατάς το καλύτερο και δεν το ξέρεις. Είσαι ευτυχισμένος μα διέφυγε της προσοχής σου γιατί πάλι ήσουν απασχολημένος με φιλοδοξίες, λάθη, ατέλειες και με αυτό το κομμάτι που λείπει. Σταμάτα να βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο.
Και αφού δε μπορείς να το βλέπεις έτσι φρόντισε να το γεμίσεις. Είναι πόνος να μη χαίρεσαι τις μέρες που περνάν. Να αφήνεις να χάνονται. Κάνε κάθε μέρα ν’ αξίζει.

Βάλε λίγο παραπάνω καρδιά σε ότι κάνεις. Λέγε ευχαριστώ για ότι έχεις κατακτήσει. Και νιώσε τη γαλήνη που προκαλεί αυτή η λέξη. Νιώσε γαλήνη με το μέσα σου. Γιατί απλά το αξίζεις. Δέξου τις καταστάσεις που δεν είναι όπως τις ονειρεύτηκες δίχως να αντιστέκεσαι.
Πες και στον αιώνιο κριτή που κρύβεις μέσα σου να σωπάσει επιτέλους γιατί πολύ μας κούρασε.
Αυτός ο κριτής σου αφερεί χρόνια.
Αυτός ο κριτής σε εμποδίζει να βγάλεις φτερά και να νιώθεις ελεύθερος.
Στείλ’ τον εξορία λοιπόν..εκεί που του αξίζει.

Έχω μόνο και μία υποχρέωση..να ζήσω!!!

Γιατί δεν χαιρόμαστε τις στιγμές μας, τις επιτυχίες μας, τους ανθρώπους μας;

Περνάνε μέρες ολόκληρες και ψάχνουμε για στιγμές χαράς μα αυτές είναι λιγοστές.

Γιατί τα πάντα γίνονται έχοντας μια άλλη σκέψη στο μυαλό μας.

Γιατί άλλο κρατάμε και άλλο λαχταράμε.

Και το τρελό είναι πως αυτό το κάτι που τώρα κρατάμε κάποτε το λαχταρούσαμε τόσο.

Στη τροχιά του ανικανοποίητου γυρνάμε αλλά ως πότε.

Πόσες μέρες να βλέπεις να χάνονται απ’ τα μάτια σου.

Είναι τόσες οι εκκρεμότητες.

Και τόσες οι δουλειές που πρέπει να γίνουν στη λίστα σου.

Μα σε αυτή τη λίστα πρέπει να υπάρχει μια και μοναδική προτεραιότητα.

Να ζήσω.

Αυτό και μόνο.

Να νιώσω το οξυγόνο που γεμίζει τα πνευμόνια μου.

Να νιώσω το αίμα που τρέχει στις φλέβες μου.

Τον αέρα που μου χαϊδεύει το πρόσωπο.

Και τις ακτίνες του ήλιου που με τυφλώνουν.

Να χαρώ και να γαληνέψω στον ήχο του κελαϊδίσματος του πουλιού που τραγουδάει έξω απ’ το παράθυρο μου.

Να χαθώ σε μια αγκαλιά και ένα φιλί.

Να μοιράσω και να δεχτώ χαμόγελα.

Όλα είναι απλά τόσο απλά.

Μα εμείς τα περιπλέκουμε, χανόμαστε στις σκέψεις μας και στη δίνη του άγχους που μας κατακλύζει.

Πρέπει να γίνουμε και πάλι παιδιά.

Τότε που η ζωή ήταν ένα παιχνίδι και μόνο παιχνίδι.

Δεν πρέπει να γυρίζουμε στο χθες αυτό είναι το λάθος μας.

Να μετανιώνουμε για τα λάθη που έχουμε κάνει.

Και να φοβόμαστε το άγνωστο που φέρνει το αύριο.

Και ξέχναμε.

Συνέχεια το ξεχνάμε.

Το τώρα.

Πρέπει να βάζουμε υπενθύμιση με τη λέξη παρόν.

Αισθάνσου τη στιγμή που ανασαίνει στα χέρια σου.

Δε γίνεται να ζήσεις μια ζωή περιμένοντας Σαββατοκύριακα, αργίες, και διακοπές.

Δε προχωράει η ζωή έτσι.

Πρέπει να ξεκλέβουμε μικρές ανάσες κάθε μέρα.

Να κλέβουμε και να σκηνοθετούμε ευτυχία.

Γιατί τα μοναδικά προβλήματα είναι όσα σχετίζονται με την υγεία μας.

Όλα τ’ άλλα είναι προβληματισμοί.