Πινελιές στον μικρό μας γαλαξία

Στέκομαι εδώ ψηλά και τίποτα πια δεν με αγγίζει.
Τα έλατα φθάνουν ως τα σύννεφα και 'γω πηδάω απο κλαδί σε κλαδί.
Εδώ ψηλά όλα μοιάζουν μικρά.
Όλα φαντάζουν πινελιές στον ατελείωτο καμβά του γαλαξία.
Εδώ ψηλά δεν υπάρχουν όρια.
Το όριο είναι μέχρι εκεί που φθάνει το βλέμμα σου.
Αν η ματιά σου δεν έχει τέλος
τότε και τα όρια μοιάζουν με σύνορα που σε χωρίζουν απ' το μη πραγματικό.
Ο χρόνος έχει όρια;
Αυτός ο κόσμος έχει όρια;
Ούτε λοιπόν η ζωή έχει.

Μην αφήνεις τους φόβους σου να σε στοιχειώνουν

Οι φόβοι και οι φοβίες είναι φαντάσματα που ζουν μέσα μας.

Και αν τους το επιτρέψουμε μπορούν να κάνουν κατάληψη και να στοιχειώσουν όλη μας την ύπαρξη.

Να γίνουν ο οδηγός στο τιμόνι μας.

Να πράττουμε βάσει αυτών.

Να προσπαθούμε να αποφύγουμε τους φόβους μας και τις φοβίες μας.

Ο φόβος σαν συναίσθημα έχει τη δύναμη να σε κινητοποιεί.

Αν όμως υπάρχει σε υπερβολική μορφή σε παραλύει.

Αν σκεφτόμαστε τους φόβους μας έχουν την μαγική ικανότητα να εμφανίζονται μπροστά μας.

Και τότε έχουμε την λανθασμένη αντίληψη πως καλά κάναμε και φοβόμασταν.

Όχι δεν είμαστε αυτά τα φαντάσματα.

Ας μην τ’ αφήνουμε λοιπόν να κάνουνε κατάληψη.

Πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα σε ό,τι αγαπάμε.

Να καταναλώνουμε ενέργεια εκεί.

Και όχι να τους αφήνουμε να μας ρουφούν την ενέργεια και ύστερα να μας αφήνουν ανήμπορους να πράξουμε.

Ένας τρόπος να ξορκίζουμε το κακό είναι να απαξιώνουμε τα αρνητικά σενάρια.

Έχοντας στο μυαλό μας την σκέψη πως ακόμα και αν κάτι στραβώσει είμαι ικανός και δυνατός να τ’ αντιμετωπίσω.

Ακόμα και αν πέσω θα σηκωθώ.

Το μυαλό μας έχει την τάση να δημιουργεί προβλήματα και να πιστεύει στα χειρότερα σενάρια.

Δεν είμαστε το μυαλό μας.

Δεν είμαστε οι σκέψεις μας.

Και δεν είμαστε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα που μας δημιουργούνε.

Είμαστε κάτι πολύ παραπάνω ας διεκδικήσουμε λοιπόν το καλύτερο που μας αξίζει.

Ας μην παραδινόμαστε λοιπόν στα φαντάσματα μας.

Ας είναι η επίσκεψη τους μικρή, για λίγο και όχι μόνιμη.

Ας είναι η δουλειά τους απλά να μας σπρώξουν ένα βήμα παραπέρα.

Και να μας κάνουν ακόμα πιο δυνατούς.

http://www.loveletters.gr/item/eimaste-oi-fovoi-mas-kai-ginomaste-oi-fovies-mas/1852.html?tmpl=componentο

Ψηλαφώντας στο σκοτάδι

Ξυπνάς και βρίσκεσαι μόνος κάπου σκοτεινά, δε ξέρεις που.
Δε ξέρεις πως έφθασες εδώ.
Λίγες ακτίνες μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο και φωτίζουν τα σκαλιά.
Κατρακύλησες ως εδώ αυτό σου έρχεται σαν θύμηση.
Ψηλαφάς τους τοίχους με οδηγό αυτές τις ακτίνες.
Η υγρασία εισχωρεί στα κόκαλα σου και κάνει τις κινήσεις σου αργές.
Σέρνεις τα πόδια σου που ζυγίζουν τόνους ολόκληρους.
Ναι, μα είσαι όρθιος.
Kαταφέρνεις και φθάνεις ως το παράθυρο.
Έξω υπάρχει ένα τοπίο ονειρικό ντυμένο στα χρυσαφιά χρώματα του ηλιοβασιλέματος.
Γίνεται στην πλάση να υπάρχει ταυτόχρονα τόση χαρά μα και τόση δυστυχία;
Και όσο πιο πολύ κοιτάς την ομορφιά τόσο γίνεται μέσα σου αβάσταχτο το βάρος.
Ψάχνεις να βρεις τον φταίχτη.
Ποιος σε οδήγησε ως εδώ.
Ποιος σου στέρησε να χαρείς και εσύ την ομορφιά της ζωής.
Ψάχνεις κάπου να ρίξεις το φταίξιμο και το μόνο που βρίσκεις είναι ένας καθρέφτης.
Σπασμένος και κομματιασμένος.
Ικανός όμως για να καθρεφτίσει το είδωλο σου.
Εσύ

ρίχτηκες μόνος σου στο σκοτάδι.
Γιατί πονούσαν τα μάτια σου στο φως και δεν είχες τη δύναμη να τ' αντέξεις.
Εσύ κρύφτηκες.
Και προτιμούσες να βλέπεις τη ζωή πίσω από ένα μικρό παράθυρο.
Παρέχει ασφάλεια.
Δεν είναι όμορφο.
Δεν προσφέρει ευτυχία.
Είναι αυτό που κατάφερες γιατί δεν πάλεψες.
Καλύτερα να έχεις πολλές ήττες παρά να παραιτηθείς απ' το παιχνίδι.
Μην μένεις ακίνητος.
Με όση δύναμη διαθέτεις κάνε βήματα μικρά που θα σε οδηγήσουν σε μεγαλύτερα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα απ' την αδράνεια.
Αυτή σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο σκοτάδι.
Όσο χαμηλά και αν έπεσες μπορείς να ξανανέβεις σκαλί σκαλί.
Η ανάγκη για αλλαγή είναι το πρώτο βήμα.
Και ύστερα ακολουθεί η απόφαση.
Μια τέτοια απόφαση που πρέπει όμως να την παίρνεις κάθε μέρα.
Να παλεύεις κάθε μέρα.
Να σκύβεις το κεφάλι μόνο για να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου.
Και ύστερα προχωράς και πάλι.
Γιατί η ζωή πάντα συνεχίζεται.

Τα όνειρα τα ζεις με λίγη καρδιά παραπάνω

Ό,τι δε γεμίζει αδειάζει.Ό,τι δε βάφεται με λευκό μαυρίζει.
Ό,τι δεν ποτίζεται μαραίνεται.
Και όπου ξεχνάς την αγάπη εμφανίζεται το μίσος.

Δεν γίνεται να έχεις όνειρα και να μην κάνεις τίποτα γι’ αυτά.Είναι σαν να έχεις ένα πουλί κλεισμένο στο κλουβί και δεν το αφήνεις να πετάξει να χαρεί την ομορφιά της ύπαρξης.
Πόσα όνειρα ξεψύχησαν γιατί τα αμελήσαμε.
Γιατί τα κλείσαμε σε μια γυάλα και τα ανεβάσαμε στο πατάρι.

Δεν είχαμε τη δύναμη;
Δεν είχαμε τη θέληση;
Ή απλά δε πιστέψαμε στην πραγματοποίηση τους.Και δεν επενδύσαμε τον απαραίτητο χρόνο.

Δεν κοπιάσαμε.
Και στο πρώτο εμπόδιο είπαμε ως εδώ είναι , τα παρατάμε.
Αυτές τις στιγμές νιώθεις προδομένος απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αλλά και απ’ την τύχη.

Θα πεις πάλι πως είσαι άτυχος.
Και τίποτα καλό δε σου αξίζει και δεν πρόκειται ποτέ να σε βρει.
Μα αν κάνεις ένα βήμα πίσω και ξανακοιτάξεις θα δεις πως κάτι λείπει.

Αυτό είναι το χρέος σου να βρεις αυτό που λείπει και να το συμπληρώσεις.

Θέλει λίγο παραπάνω καρδιά.
Θέλει λίγο ιδρώτα παραπάνω.
Θέλει λίγο χρόνο παραπάνω.
Και θέλει να πεις πως αυτή τη φορά δεν τα παρατάω ο κόσμος να χαλάσει.

Αν ξέρεις τι θες προχωράς προς τον στόχο σου χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς προστριβές.
Δε χάνεις τη προσήλωση σου σε κάθε περισπασμό, γιατί σίγουρα θα εμφανιστούν πολλοί.Αρκετοί θα σε αμφισβητήσουν, θα προσπαθήσουν να σου αλλάζουν γνώμη μα ο βαθύτερος σκοπός τους είναι να ενδυναμωθείς περισσότερο.

Να αποδείξεις και στον ίδιο σου τον εαυτό, τι είναι τελικά αυτό που αναζητάς.. 

Γεωργία Μαυρίδου

http://www.loveletters.gr/oles-oi-katigories/34-lovethemes/eksomologiseis/703-thelei-ligo-kardia-parapano.html

Τι γεμίζει το κενό;

Με τι γεμίζει το μέσα μας κενό;
Με την αποδοχή που διαρκώς αναζητάμε;
Με την επιβράβευση που τονώνει το εγώ μας;
Με πρόσκαιρες απολαύσεις που ύστερα μας οδηγούν σε μεγαλύτερο κενο;
Με την αγάπη;
Μερικές φορές ναι αλλα και εκεί ακόμα καταλήγουμε να χάνουμε τη μάχη με το να ζητάμε όλο και πιο πολυ.
Τίποτα τελικά δεν αρκεί για να το γεμίσει.
Και όσο το κοιτάμε αυτό όλο και μεγαλώνει.
Όμως...
Με το να στρέφουμε το βλέμμα στις ομορφιές της ζωής.
Με το να κάνουμε τον κόσμο να χαμογελάει.
Με το να ευχαριστούμε τη ζωή για ότι μας χαρίζει.
Με το να νοιώθουμε πληρότητα με όσα ήδη έχουμε.
Με το να μη κατακρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.
Με το να αξιοποιούμε τα εφόδια που διαθέτουμε.
Κάπως έτσι και με πολλούς ακόμα τρόπους που διαρκώς θα ανακαλύπτουμε θα κερδίζουμε μάχες και στιγμές.

Με τον φόβο χτίζεις κάγκελα και με την αγάπη τα γκρεμίζεις

Φοβάσαι και νοιώθεις βαριά σύννεφα να κρύβουν τον ήλιο. Φοβάσαι και ο παράδεισος μετατρέπεται μέσα σε δευτερόλεπτα σε κόλαση. Γύρω απ' την ελευθερία χτίζονται κάγκελα. Και αν έχεις μάθει να ζεις μέσα σε αυτά. Πάντα να σε τρώει το άγχος, ο φόβος, η ανησυχία. Πως θα μάθεις να είσαι ελεύθερος; Αν κάποτε πίστευες πως αξίζεις να πονάς τώρα μάθε πως αξίζεις μόνο να χαίρεσαι και να γελάς. Να είσαι ελαφρύς σαν πούπουλο και να μη σε βαραίνει καμιά πικρία. Η ψύχη είναι μόλις 24 γραμμάρια και έτσι πρέπει να την αισθάνεσαι. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα δώρο. Και έτσι πρέπει να βλέπει τον εαυτό του. Τα δώρα προκαλούν έκπληξη και ξεγνοιασιά

Κλείσε σε αυτά τα 24 γραμμάρια όνειρα και αγάπη. Αγάπη για τη ζωή. Αγάπη για σένα. Αγάπη γενικώς. Μόνο η αγάπη κάνει θαύματα. Ναι είναι εύκολο να μελαγχολείς. Είναι εύκολο να φοβάσαι. Είναι εύκολο να τα παρατάς και να αφήνεσαι στη μοίρα σου. Εκεί σε θέλω στο φόβο να διαλέγεις την ελευθερία. Στη μελαγχολία να ψάχνεις ένα λόγο για χαμόγελο. Στο θάνατο να βρίσκεις τη ζωή. Και δεν έχει λίγο-

λίγο. Αυτή την πόρτα την κλείνεις μεμιάς. Επιλέγεις τώρα ή ποτέ. Να μάθεις να ζεις. Δίχως δεύτερες σκέψεις. Απλά να νοιώθεις και να δέχεσαι την κάθε στιγμή τι έχει να σου προσφέρει.

Ή τρέχεις παρέα με τη ζωή ή την περιμένεις πάντα στην επόμενη γωνία

Ζεις σαν να έχεις στην τσέπη άλλες δυο ζωές.
Ζεις σαν η αιωνιοτήτα θα περιμένει εσένα.
Και σε περιμένει για το πότε θα ξεκινήσεις να ζεις.
Φορτώνεις τα λεπτά σου με λύπη, με μεταμέλεια, και αγνωμοσύνη.
Που και που ξετρυπώνεις, υψώνεις το κεφάλι σου πάνω απ' την σπηλιά.
Αρπάζεις την ψυχή σου που κρέμεται στην άβησσο.
Γκρινιάζεις για τα προβλήματα, για τα δεινά που σε βρίσκουν.
Λες πως όταν όλα φτιάξουν θα ξεκινήσεις και εσύ να χαίρεσαι.
Μα το ένα κύμα έρχεται μετά απ' το άλλο.
Η ζωή σε προκαλεί να την κερδίσεις.
Ναι δεν είναι εύκολη.
Σου κάνει κόλπα.
Εσύ θα συνεχίσεις να κρύβεσαι στη σπηλιά;
Τρέχει η άτιμη δε σε ρωτά αν είσαι έτοιμος.
Το ξέρω έχεις βρει πολλές δικαιολογίες.
Αλλά αυτή προχωράει.
Θα περιμένεις πάλι το επόμενο τρένο;
Ή θα ανέβεις σ' αυτό παρέα με τις αμφιβολίες σου;
Μπορείς να τις πάρεις μαζί σου αλλά στην επόμενη στάση καλύτερα να τις ελευθερώσεις.
Κρίμα να σου χαλάσουν το ταξίδι.