Οι αδυναμίες μας ξυπνούν τη δύναμη μας!

Ψηλά πολύ ψηλά θα στείλω σαν σαΐτα ό,τι με ενοχλεί..ό,τι με τρώει, ό,τι βρίσκεται μέσα μου βαθιά και ανεβαίνει κάθε τόσο για να μου θυμίζει την ανθρώπινη μου φύση..την αδύναμη μου φύση. Με ενοχλούν οι αδυναμίες μου, και όμως με καρτερούν κάθε τόσο με μάτια δυνατά, με μάτια ανυπόμονα με οδηγούν για λίγα λεπτά σε δύσβατα μονοπάτια. Οι δυσκολίες σε διαλέγουν γιατί αντέχεις. Και όσα αντέχεις σε συντροφεύουν. Σε θυμώνουν γιατί θα ήθελες να ήσουν μια θάλασσα δίχως κύματα..δίχως παράπονα. Μα είσαι μια θάλασσα καθάρια..μόνο στα βάθη σου κρύβονται σκουριές που έρχονται στην επιφάνεια όταν τις κοιτάς. Αποροφιέσαι σε αυτές και ξεχνάς την καθαρότητα σου..ξεχνάς τη γαλήνη σου. Αξίζει να μαυρίζεις την ύπαρξη σου με αυτές τις σκουριές;.. Άρπαξε τες με όλη σου τη δύναμη..
Μη πνίγεσαι μέσα τους..άρπαξε τες και στείλε τις μακριά, όσο πιο μακριά μπορείς. Βυθίσου μετά και πάλι στη γαλήνη σου να εξαγνιστείς, να καθαρίσεις κάθε γωνιά της ψυχής σου. Και μετά πάλι απ' την αρχή. Συνεχίζεις..πάντα θα συνεχίζεις. Μα συνέχισε απολαμβάνοντας την ησυχία σου. Αυτή τη δυνατή ησυχία και σιωπή που απλώνεται μέσα σου ύστερα απο κάθε κερδισμένη μάχη. Κάθε μάχη που δόθηκε απο καρδιάς είναι κερδισμένη. Κάθε μάχη που δόθηκε με φόβο χάνεται. Διάλεξε τη ζωή που σιγοκαίει μέσα σου, διάλεξε την ελπίδα που η φλόγα της παραμένει άσβεστη ως το τέλος. Πέτα τη σαΐτα μακριά σαν να είναι η τελευταία σου. Σαν να είναι η μοναδική σου. Και έτσι όπως θα φεύγει ξέχασε την..αποχαιρέτισε την..ευχαρίστησε την για την ευκαιρία που σου έδωσε να ανακαλύψεις όλη σου τη δύναμη.

Το ταξίδι των ονείρων περνάει μέσα από μάχες!

Είναι μεγάλη τύχη να βλέπεις τα όνειρα σου να πραγματώνονται. Και αποδεικνείεται περίτρανα όλες τις φορές πως η εκπλήρωση είναι απλά η αρχή. Είναι το πρώτο σκαλί μιας καινούργιας σκάλας που καλείσαι να ανέβεις. Όση υπομονή είχες για να περιμένεις να το αγγίξεις, άλλη τόση και ακόμα παραπάνω χρειάζεται για να το κρατήσεις. Η χαρά και η μαγεία είναι στην αρχή κυρίως, μετά χρειάζεται δουλειά, πολύ δουλειά. Σίγουρα θα αμφισβητήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Θα σκεφτείς πως είσαι φτιαγμένος για κάτι άλλο, δεν ξέρεις να κάνεις όνειρα, είναι καλύτερα να τα παρατήσεις και να αρχίσεις να κυνηγάς κάτι καλύτερο. Το ταξίδι της προσπάθειας είναι ακόμα πιο συναρπάστικο από ότι περίμενες όμως. Καθημερινός μόχθος. Καθημερινές διαψεύσεις του εαυτού σου που ισχυρίζεται πως δεν μπορείς. Πτώσεις μετά την ανηφόρα. Και ανηφόρα μετά από πτώσεις. Μια διαδρομή ατελείωτη. Σταματάς που και που και αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό. Κάτι που σε βάζει σε τέτοιο κόπο, σε μια τροχιά ανακατεύθυνσης, και επαναπροσδιορισμού. Που σε κάνει να αλλάζεις όρια, που έχει εντάσεις. Φυσικά και αξίζει. Μέσα από τέτοιες μάχες βγαίνεις ένας άλλος. Σίγουρα πιο δυνατός και πιο σοφός. Ακόμα και αν κάποιες στιγμές βγεις χαμένος και χρειαστεί να κάνεις επανεκίνηση. Ακόμα και τότε θα πεις...το ταξίδι όμως άξιζε!!!

Εκτίμησε όσα έχεις για να αποκτήσεις όσα επιθυμείς!

Τα όνειρα μοιάζουν με τον ήλιο στο τέλος της διαδρομής. Όσο και αν τρέχεις να τον αγγίξεις όλο και αυτός απομακρύνεται. Βλέπεις ανθρώπους που έχουν τα πάντα και δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι. Και βλέπεις ανθρώπους που έχουν λίγα και όμως χαμογελούν από καρδιάς. Εκτιμούν τη ζωή αλλιώς. Εκτιμούν και χαίρονται όσα έχουν  και ας είναι λίγα. Κοιτώντας λοιπόν όσα βρίσκονται στην απέναντι όχθη ξεχνάμε αυτά που βρίσκονται στη δική μας. Και τι μας κάνει να πιστεύουμε πως αν τα αποκτήσουμε τότε θα λάμψουμε..τότε θα αγγίξουμε τον ήλιο; Αν δε μπορούμε να χαρούμε και τα αδειανά μας χέρια..αν γεμίσουν τότε θα τα εκτιμήσουμε περισσότερο; Ή θα ξεκινήσουμε ένα καινούργιο κυνήγι ξεχνώντας να χαρούμε. Και αν χρόνια ζούμε δίχως αυτά, κοιμώντας μόνοι σε διπλό κρεββάτι. Μήπως αντέχουμε και δεν τα έχουμε ανάγκη όσο πιστεύουμε;
Μήπως το ζητούμενο είναι να έχουμε κάτι να κυνηγάμε και όχι να απολαύσουμε τα κεκτημένα μας; Γιατί όταν πλέον γίνονται δικά μας χάνουν την αξία τους. Όμορφο να κυνηγάς μα ακόμα πιο όμορφο να απολαμβάνεις. Να ψάχνεις να βρεις τις κρυμμένες απολαύσεις, τις κρυμμένες αλήθειες, το κρυμμένο φως. Ακόμα και όταν πιστεύεις πως όλα αυτά έχουν χαθεί, να συνεχίσεις να ψάχνεις για κρυμμένα διαμάντια στην άμμο. Και αυτό το κυνήγι αξίζει. Να προπονείς τον εαυτό σου να δεχτεί τις μεγάλες χαρές, απολαμβάνοντας πρώτα τις μικρές.

Η καλύτερη στιγμή για να σε αγαπήσεις είναι τώρα!

Θες να γίνεις άλλος. Κάποιος άλλος, που δε θα πνίγεται από τα τόσα συναισθήματα
Φλόγες που ανάβουν κάθε στιγμή.
Θυμός, άσβεστος θυμός, που έρχεται που και που η λογική και τον κοπάζει μα δεν αργεί να ξαναφουντώσει
Θυμός για όσα στερήθηκες και κυρίως για όσα στερείς εσύ στον ίδιο σου τον εαυτό.
Θυμός και για τον ίδιο τον θυμό.
Γιατί έχεις ένα παράπονο στα χείλη
Τι συνέβη;
Πού κρύφτηκε το τόσο φως που φώλιαζε στην ψυχή σου;
Πώς σκοτείνιασαν έτσι τα μάτια σου;
Πόσα σου λείπουν τελικά;
Μα πιστεύω κατά βάθος κάτι που δε θέλω να το ξεστομίσω.
Κάτι που δε θέλω να το παραδεχτώ.
Κάπου κρύφτηκε η αγάπη.
Γι’ αυτό σκυθρωπιάζεις. Γι’ αυτό ασχήμυνες έτσι ξαφνικά..
Κάπου χάθηκε, και πώς την βρίσκουν άραγε;
Αγάπη για σένα, γιατί όταν δεν έχεις αγάπη για σένα δεν μπορείς να νιώσεις και την αγάπη γύρω σου..
Αυτό το μυστικό που κρύβεις.
Μα δε θες να το πεις πουθενά.
Η αγάπη που ζεσταίνει την καρδιά, δίνει φωτιά στο βλέμμα και φωτίζει όλο το πρόσωπο, όλη την ύπαρξη, την πλάση όλη!
Αγάπη.
Τόσο απλή μα τόσο δύσκολη κάποιες στιγμές.
Το ξέρεις πως υπάρχει μέσα σου, μα σαν κάτι να την έριξε σε λήθαργο και προσπαθείς να την ξυπνήσεις.
Το προσπαθείς για λίγο, μα πάλι με στη διάρκεια της μέρας θα την χάσεις.
Και πιστεύεις πως φταις για όλα.
Ναι, εσύ φταις για όλα!
Για τα λάθη σου, για τα λάθη όλων φταις εσύ.
Νιώθεις ενοχές και ένα βάρος μέσα σου ασήκωτο…
Και έτσι όπως σκοτεινιάζεις, σαν μαγνήτης έλκεις γύρω σου και άλλο σκοτάδι!
Κι άλλο σκοτάδι..
Κι άλλο σκοτάδι..
Ψάχνεις τον ήλιο.
Ή καλύτερα θες να τον ψάξεις.
Μα καλύτερα αύριο. Άστο, αύριο..
Και όλο το αναβάλεις..
Αναβάλεις αυτό το ταξίδι και κάπως έτσι αναβάλεις τη ζωή σου όλη..
Μα τώρα, καλύτερα τώρα.
Τώρα που πονάει τόσο..
Τώρα και ας πονάει τόσο.
Πηγή:loveletters.gr

Μάθε από τον πόνο και μην τον αφήνεις να σε στοιχειώνει

Κάθε πόνος και ένα μάθημα.
Κάθε λάθος και ένας δάσκαλος.
Αλλιώς γίνεται δαίμονας.
Δαίμονας που σε καταδιώκει μέχρι να σε αρπάξει στα φριχτά του νύχια.
Μα είσαι μαχητής και του ξεφεύγεις.
Γίνεσαι μαχητής για να του ξεφεύγεις.
Μην τον καλείς.
Μην τον προκαλείς.
Μην τον προσκαλείς.
Η δύναμη που κρύβει ένας άνθρωπος στην ψυχή του είναι απερίγραπτη.
Σε αυτή να γραπώνεσαι κάθε φορά που ένα κύμα πλησιάζει.
Μη βυθίζεσαι.
Μην τα παρατάς.
Μην χάνεσαι σε σκέψεις, σε φόβους.
Κάθε φορά που κάτι στραβώνει να σκέφτεσαι τις στιγμές που ήσουν δυνατός.
Πιο δυνατός απ’ τις ήττες σου.
Ναι είσαι πιο δυνατός από αυτές.
Σκύψε μόνο για λίγο και ύστερα προχώρα.
Γενναίος δεν είναι όποιος δε φοβάται.
Μα εκείνος που παρ’ όλο που φοβάται προχωράει.
Μην παλεύεις με το μέσα σου.
Γιατί σε αυτές τις μάχες μπορεί και να χάσεις.
Και αυτές είναι οι χειρότερες ήττες.
Οι τρικλοποδιές που εσύ σου βάζεις.
Είσαι δυνατός.
Πίστεψε το και άφησε πίσω σου ότι σε πονάει, ότι σε προβληματίζει, ότι σε χαλάει, ότι σου τη δίνει στα νεύρα.
That’s life…
Βρες τις χαλαρές τις πλευρές..αυτές τις όμορφες που μοιάζουν σαν ερημικές παραλίες στο ηλιοβασίλεμα…
Υπάρχουν…λίγη προσπάθεια θέλει και μάτια ανοιχτά για να τις αναγνωρίσεις…
Κλείσε το κασετόφωνο που παίζει μέσα στο κεφάλι σου…και βρες νέες όμορφες μελωδίες …

http://wp.loveletters.gr/%CE%BC%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%86%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BD%CE%B1/

Μην μιζεριάζεις άλλο, απόλαυσε το τώρα σου και ζήσε τη στιγμή

Από ποιο κύτταρο γεννιέται το ανικανοποίητο;
Και αν ικανοποιηθεί τι θα έχουμε μετά για να παραπονιόμαστε;
Γιατί όλο μιζεριάζουμε;
Ακόμα και αν κατακτούμε στόχους χρόνων καταλήγουμε να βρίσκουμε ψεγάδια.
Είναι τελειομανία ή αρρώστια τελικά.Είναι σίγουρα υγιές να επιθυμείς το καλύτερο. Μα αν καταλήγεις πάντα να θες κάτι που δεν έχεις μήπως τελικά κρατάς το καλύτερο και δεν το ξέρεις. Είσαι ευτυχισμένος μα διέφυγε της προσοχής σου γιατί πάλι ήσουν απασχολημένος με φιλοδοξίες, λάθη, ατέλειες και με αυτό το κομμάτι που λείπει. Σταμάτα να βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο.Και αφού δε μπορείς να το βλέπεις έτσι φρόντισε να το γεμίσεις. Είναι πόνος να μη χαίρεσαι τις μέρες που περνάν. Να αφήνεις να χάνονται. Κάνε κάθε μέρα ν’ αξίζει.

Βάλε λίγο παραπάνω καρδιά σε ότι κάνεις. Λέγε ευχαριστώ για ότι έχεις κατακτήσει. Και νιώσε τη γαλήνη που προκαλεί αυτή η λέξη. Νιώσε γαλήνη με το μέσα σου. Γιατί απλά το αξίζεις. Δέξου τις καταστάσεις που δεν είναι όπως τις ονειρεύτηκες δίχως να αντιστέκεσαι.

Πες και στον αιώνιο κριτή που κρύβεις μέσα σου να σωπάσει επιτέλους γιατί πολύ μας κούρασε.

Αυτός ο κριτής σου αφερεί χρόνια.

Αυτός ο κριτής σε εμποδίζει να βγάλεις φτερά και να νιώθεις ελεύθερος.

Στείλ’ τον εξορία λοιπόν..εκεί που του αξίζει.

http://wp.loveletters.gr/12716-2/

Να χτίζεις όνειρα και να ζεις την αγάπη

Πόσο κενή η ζωή μας όταν λείπει αυτό το φλογερό συναίσθημα από μέσα μας.
Η ανάγκη να κατακτήσουμε κάτι.
Και δεν εννοώ ένα πιθανό ερωτικό σύντροφο …αλλά οτιδήποτε άλλο.
Οτιδήποτε θα δώσει νόημα στη ζωή μας.
Θα ντύσει το πρόσωπο μας με χαμόγελα και με αυτή την αόρατη μάσκα ομορφιάς.
Που ενώ είσαι η ίδια..λάμπεις και όλοι αναρωτιούνται το γιατί.
Όταν αυτό το κάτι λείπει από μέσα σου.
Όταν δεν έχεις ένα σκοπό κάθε πρωί όταν ξυπνάς.
Όταν κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν οραματίζεσαι πως θα ‘ταν η ζωή σου αν είχες αυτό το κάτι μέσα στη ζωή σου.
Τότε η μάσκα ομορφιάς διαλύεται.
Και ντύνεται με μια μάσκα άδεια…κενή και ανούσια.
Μην αφήνεσαι για πολύ καιρό σε τέτοιες καταστάσεις.
Είναι εύκολο να τα παρατάς, να μιζεριάζεις και να σκυθρωπιάζεις.
Να λες η ζωή είναι δύσκολη.
Η ζωή είναι γεμάτη πόνο.
Ναι κάπως έτσι είναι.
Μα το δικό μας το χρέος είναι να χτίζουμε όνειρα.
Να βρίσκουμε την ομορφιά μέσα στην ασχήμια.
Να χαρίζουμε ένα χαμόγελο έτσι χωρίς αιτία.
Και να δινόμαστε.
Να δινόμαστε σε ότι καταπιανόμαστε.
Να αφήνουμε μικρά κομμάτια απ’ την καρδούλα μας.
Γιατί έτσι αξίζει να ζεις μόνο.
Να βρίσκεις το προσωπικό σου χτυποκάρδι και οξυγόνο.
Και να μην περιμένεις κανέναν να στο χαρίσει.
Αντιθέτως να χαρίζεις εσύ ομορφιά απ’ την λάμψη που σε περιβάλει.
Και κυρίως αγάπη.
Βρες λοιπόν το προσωπικό σου κίνητρο.
Βρες τι θα είναι αυτό που θα κάνει τη ζωή σου να αξίζει.
Βαλ’ το στο μυαλό σου..στη καρδιά σου μα μη το βγάλεις στιγμή από’ κει μέχρι να το κρατήσεις στα χέρια σου.
Θέλει την καθημερινή σου φροντίδα.
Να το ποτίζεις για να χαρείς τα άνθη του.
Να το χαϊδεύεις και να του μιλάς για να μην αισθάνεται στιγμή μόνο.
Και το κυριότερο μην τα παρατήσεις όταν τα πρώτα εμπόδια φανούν στο δρόμο σου.
Γιατί θα’ ρθουν πολλά.
Και αυτά δεν είναι εκεί για να σε κάνουν να λυγίσεις.
Μα για να οπλιστείς με δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσεις.
Γιατί για ότι αγαπάς πολεμάς.
Και δεν το βάζεις κάτω.
Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη..η αγάπη.
Μην κατευθύνεσαι λοιπόν από άλλες δυνάμεις.
Ψάξε την αγάπη μέσα σου.
Και ότι ποθείς καν’ το για πάντα δικό σου.
Όχι μόνο για να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη.
Αλλά για να κάνεις και τον κόσμο καλύτερο.
Να αφήσεις το προσωπικό σου σημάδι.

http://wp.loveletters.gr/%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CF%84%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B3/